Eric de Vroome

En nu?

2008-06-21T12:40:00.012+02:00

En nu? Nu gaan we morgenvroeg eerst maar eens op vakantie. Om te beginnen naar de Dolomieten om net als vorig jaar een paar stevige wandelingen te maken en om de Maratona te rijden, op 29 juni, om aansluitend Nederland Europees kampioen te zien worden ("Der Mannschaft huilt, Nederland herrezen"). Daarna naar Frankrijk voor La Marmotte op 5 juli, 174 km fietsen over de bergen met als apotheose, alsof het nog niet genoeg is geweest, de voor altijd blijvende uitdaging, de Alpe d'Huez. Ik heb er nu al zin om die berg helemaal te vermorzelen.
Daarna in de Provence nog twee weken even helemaal niets doen ...

Foto-album Alpe d'HuZes-week

2008-06-16T18:56:00.006+02:00

Klik HIER en zie alle eigen foto's van de Alpe d'HuZes-week, juni 2008!
Méér foto's zien en via verslagen meegenieten van een schitterende week en een prachtige dag? Ga dan naar dé Alpe d'HuZes site http://www.opgevenisgeenoptie.nl/.

Terugblik op een geslaagde onderneming

2008-06-13T09:16:00.012+02:00

Op 29 augustus 2007 mailde ik Emile Jansen, deelnemercoördinator, dat ik mij definitief wilde aanmelden voor deelname aan Alpe d'HuZes 2008.
Het was het begin van onzekere, maar vooral uitdagende onderneming, die iets meer dan negen maanden zou gaan duren. Op twee fronten moest ik aan de slag: 1) Allereerst was het 'all hands on deck' om vóór 1 oktober het minimaal benodigde sponsorbedrag van € 2500 bijeen te brengen, waarbij ik aansluitend voor de opgave stond om in een half jaar tijd de overeengekomen inspanningverplichting voor een sponsoropbrengst van minimaal € 8888,88 waar te maken. 2) In de tweede plaats moest ik natuurlijk gaan trainen, trainen en nog eens trainen om uiteindelijk op 5 juni zeven keer die berg op te kunnen fietsen. Hoe is het mij, achteraf gezien, allemaal bevallen?

Wat de sponsoring betreft wilde ik vóór alles eerst zekerheid hebben over die eerste € 2500. Dus benaderde ik daarvoor drie "bevriende" bedrijven: Van Herwerden Wielersport (zit bij ons om de hoek; ik ben er een zeer tevreden klant), Sportschool Exercise (ben al jaren met veel plezier lid) en JdR Cycling (organiseert heerlijke fietsvakanties op Mallorca). Tot mijn blije verrassing reageerden ze alledrie positief en had ik zo in één klap € 3000 bij elkaar. Het zou niet moeilijk zijn om met een paar mooie brieven enkele grote bedrijven zover te krijgen om voor het goede doel ruim in de beurs te tasten, ... dacht ik. Hiervoor verzond ik in het najaar héél veel brieven naar allerlei soorten bedrijven. Allemaal zonder resultaat. Op veel van die brieven moet ik nóg antwoord krijgen. Veel bedrijven waren wel zo beleefd om mijn anderhalf kantje lange brief op een keurige manier af te doen. Daardoor weet ik dat het geen enkele zin heeft om bedrijven zomaar te benaderen. Ze worden onderhand gek van de stortvloed aan bedelbrieven voor het goede doel die ze over zich heen krijgen (soms wel tientallen brieven per week). De grotere bedrijven hebben bovendien een (meerjaren) sponsorbeleid, op welke basis het sponsorbudget al minstens een jaar tevoren is toegedeeld. Als eenvoudige jongen kom je daar echt niet meer tussen.
Dus werd het bikkelen om toch nog een paar bedrijven warm te krijgen voor een sponsorbijdrage. Uiteindelijk heb ik dat slechts via "netwerken" voor elkaar gekregen en dan nog vooral dank zij alle inspanningen van André Collavino van JdR Cycling. De les die ik heb geleerd is simpel: benader een bedrijf zo persoonlijk mogelijk, het allerliefst vanuit een reeds bestaande (zakelijke) band. Vertel enthousiast je verhaal en wel zo dat mensen het jou "gunnen" dat de actie een succes wordt, waar zij daarom graag aan willen bijdragen. En bij onvermijdelijke tegenslagen steeds voor ogen houden ons belangrijkste motto "Opgeven Is Geen Optie". Aldus heb ik via bedrijven een sponsorbedrag opgehaald van € 5600. Daar is bijgekomen een opbrengst van € 1300 van de Spinningmarathon bij Sportschool "Jack Slagman" en een opbrengst van € 3615 (voorlopige totaal opbrengst € 10.515) via donaties van familie, vrienden, buren, bekenden en collega's. Gebleken is dat vooral mijn weblog, die gaandeweg heel veel lezers trok, heeft gezorgd voor de relatief hoge opbrengst in de categorie 'familie en relaties'. Begonnen als complete internet-nerd heb ik het overigens onwijs leuk gevonden een eigen site en weblog op te bouwen en bij te houden.

Dan wat de training betreft. Met als basis mijn computer-geregistreerde traininggegevens van vorig seizoen, mijn eerdere Marmotte-ervaring, het topsport-medisch onderzoek van Guido Vroemen, de adviezen van Sportschool Exercise en met behulp van de Fietscoach (bijlage "Fiets") had ik een min of meer compleet trainingsplan uitgewerkt. En ik moet zeggen: ik heb er zeer veel baat bij gehad. Het is gewoon erg handig als je (per maand) weet hoeveel kilometers je hebt te fietsen en hoeveel tijd er aan spinnen en krachttraining besteed moet worden. Door je trainingsdoelen per maand vast te stellen (en niet per week) blijft het geheel overzichtelijk en kun je je bovendien wat meer flexibiliteit in de uitvoering veroorloven. Klik HIER als je mijn Trainingsplan nog eens wilt bekijken of scroll naar mijn bericht van 29 mei waar ik de verrichte trainingsarbeid vanaf 1 november 2007 heb gespecificeerd. Mijn conclusie: Met 5000 traningskilometers op de weg, waaronder een paar grote 250-km toertochten en een weekje klimmen in de bergen (of een paar wekenden in de heuvels), met daarnaast een paar keer per week spinnen op de sportschool (m.i. zeer effectieve, maar helaas erg onderschatte trainingsmethode) en krachttraining in de zaal (versterking bovenlijf, m.n. rug en buik) is het goed te doen om zeven of acht keer de Alpe d'Huez op te rijden.

Tenslotte het allerbelangrijkste.
Terugblikkend op de hele periode heb ik heel veel plezier beleefd aan het trainen, aan het fietsen in Limburg, Sauerland en op Mallorca, Ronde van Vlaanderen, noem maar op, tot en met de superklimdag op 5 juni. Ook heb ik mij met onverwacht veel enthousiasme ingezet voor de sponsorwerving en vind ik het geweldig dat we met elkaar het onhaalbaar geachte wereldrecordbedrag van meer dan drie miljoen euro bijeen hebben gefietst.
Maar toch zal ik als meest waardevolle ervaring vooral blijven koesteren hoe goed het voelt om echt iets voor een ander te kunnen betekenen, hoe goed het voelt om daar zoveel warmte, kracht en inspiratie voor terug te krijgen, hoe goed het voelt om dat gevoel met anderen te kunnen delen, dat enige, echte, onaantastbare, super-de-luxe Alpe d'HuZes-gevoel!

In de wolken

2008-06-10T21:13:00.017+02:00

Als je dan uiteindelijk om tien voor acht boven op de top van de Alpe d'Huez voor de zevende en laatste keerde finish passeert, en je hartstochtelijk wordt toegejuicht door een menigte toeschouwers en je wordt omhelst door Vronie en vervolgens door Bart, André, Wim, Peter Kapitein en door nog een stuk of wat onbekende bewonderaars, dan word je overvallen door een wel zeer groot en glorieus gevoel van welbehagen. Dan raak je van verrukking compleet buiten jezelf. Dan wordt je ook van binnen dus echt wel heel erg blij. Dat stralende, triomfantelijke gevoel, dat helemaal in de wolken zijn, dat heb ik nog een paar dagen vast kunnen houden, gelukkig. Inmiddels ben ik weer geland, met beide benen op de grond, ook gelukkig!
Dezelfde avond hebben we het overwinningsmaal genoten en met veel drank overgoten in ons favoriete pizza-restaurant. Heerlijk. Dezelfde nacht vertrokken André en Wim weer naar Nederland. Helaas. De laatste dag, vrijdag, terwijl Vronie en Bart nog een paar colletjes verschalkten, werd ik onverwachts door Jan Willem van de AD op een telefonisch interview getracteerd. Het werd een leuk gesprek, uitmondend in een aansprekend artikel in de zaterdag-krant - Haagse editie.
De rest van de dag stond in het teken van de grande barbecue en het afsluitende, grandioze dansfeest. Stel het je voor: honderden mannen en vrouwen, maandenlang op een houtje gebeten, gebonden aan ultra-strenge trainingsschema's en sportdiëten, het ultieme doel gehaald, niks hoeft meer, alles mag, die meute, die massa, overspoeld door drank en ophitsende rockmuziek, die komt tot een onvermijdelijke, geweldige ontlading, die gaat natuurlijk, dat kan toch niet anders, volledig en integraal uit haar dak!

Kortom, het was die laatste avond best gezellig daar in die Grote Tent op de camping.

De volgende ochtend, op zaterdag, reden we net zoals we waren gekomen weer terug naar huis.
Bij het inrijden van de straat ("Nee, hè..") had ik het al gezien, de hele voortuin vol met om je te schamen zoveel ballonnen en slingers en vlaggen, alles in de kleur oranje. Met bloemen, nog meer bloemen, sms-jes, e-mails, telefoontjes en op zondag een spontaan te mijner ere inderhaast georganiseerd burenstraatfeest werd onze Alpe-d'HuZes-super-feest-week op sublieme wijze afgesloten.

De Grote Dag

2008-06-10T20:52:00.016+02:00

Die nacht sliep ik opnieuw uitstekend. Half vier de wekker. Zachtjes opgestaan, rekoefeningen, melk in de pan en op de electrische plaat, koffie zetten. Neus buiten de deur, hmm.. droog en niet koud! Wielerkleding aan, voor de zekerheid toch maar een extra hesje - en overschoenen. Hele fornuis onder de overgekookte melk. Lijf insmeren met uierzalf, brood en koek smeren, lekker dikke Brinta-pap eten, daarna rijstevla, dan nog brood erbij proppen en koffie slurpen. Dus was ondertussen iedereen wakker en waren Bart, André, Wim en Vronie al gauw druk in de weer om mij op tijd de deur uit te krijgen. Geen tijd meer om in te rijden.
Om acht minuten over vijf gaf Peter Kapitein het startschot. De meute ging op weg voor de eerste klim. Die eerste liep niet niet geweldig. Mijn hartslag vloog te snel omhoog, tot boven de 160 HR. Ook vanwege m'n winterjack had ik het al gauw veel te warm. De eerste klim ging in 01:24:18 met een gemiddelde HR van 151 (kcal 1311). Vlug suisde ik naar beneden, in 20 à 25 min. Beneden aangekomen stond ik half bevroren hevig te bibberen van de kou. Voor die overmatige afkoeling, die in de afdaling ontstaat als de rijwind door je natte kleding blaast, zou ik de hele dag geen goede oplossing vinden. Anderen, met motorpak en integraalhelm, hadden zich overduidelijk beter op de afdaling voorbereid.
Met brood van Bart, gelletje, gevulde bidon en goede moed begon ik opgewekt aan de tweede ronde. In 01:24:08 en met een gemiddelde hartslag van 144 (kcal 1204) kwam ik boven. Opnieuw snel naar beneden en na verzorging door Bart weer op weg naar boven. Deze keer met begeleiding van André. Halverwege: lekke band. Zonder omhaal verwisselde André zijn wiel met het mijne en kon ik in no time mijn weg vervolgen. André zou hierna nog drie keer samen met mij naar boven rijden. Deze derde en ook de vierde beklimming kende, behoudens dreigende kramp, verder geen problemen en gingen in resp. 01:24:56 (HR 145; kcal 1250) en 01:26:10 (HR 142; 1211kcal). Heel verrassend stond John van Herwerden boven aan de finish op me te wachten, héél erg leuk natuurlijk. De vijfde beklimming, samen met Vronie, ging ronduit moeizaam. Dat blijkt ook wel uit de tijd die ik er over deed, 01:35:08 (HR 139; kcal 1323). De voorlaatste klim duurde voor mijn gevoel erg lang, maar was sneller dan de vijfde, namelijk 01:32:28 (HR 136; kcal 1232).
Ondertussen was het gaan regenen. Dus dat betekende voorzichtig manoevreren in de afdaling. Ik zag onderweg dat Leo zijn doel had bereikt en het met zes beklimmingen voor gezien hield. Koud en doorweekt bereikte ik ons huisje, waar we vanwege de regen hadden afgesproken. Onder het aantrekken van droge kleding bespraken we de mogelijkheid van een achtste beklimming. Ik voelde dat ik het fysiek moest aankunnen, maar dat het waarschijnlijk in de tijd niet haalbaar zou zijn (20.00 uur laatste startmoment). Al gauw werd de knoop doorgehakt: de zevende klim zou tevens de laatste worden. De laatste beklimming vorderde gestaag. Wel begon mijn rug te protesteren en ook begonnen de pezen van mijn knieën en de kuitspieren zeer te doen. Op het laatst was ik toch nog fit genoeg om naar de finish toe te versnellen en kwam ik uit op een tijd van 01:35:07 (HR 126; kcal 1175).

Oh, wat een week! (>74km>>5020km)

2008-06-09T20:42:00.012+02:00

In de bejaarde Citroën Xantia van Bart, die ons de hele verdere trip zijn trouwe diensten zou blijven bewijzen (die auto bedoel ik), vertrokken we zaterdag, 31 mei, om 8.40 uur goedgemutst en volgeladen, met drie fietsen achterop, naar Frankrijk. Het was een zonnige en warme dag. Om 20.00 uur arriveerden we op Camping la Cascade (tegenover La Piscine aan de voet van de Alp). Daar namen we onze intrek in huisje Grand Confort nr. 119. Viel echt niet tegen, ook al moesten we het zonder lakens stellen. Zondag vroeg uit de veren, uitgebreid ontbijt, in de middag met aangenaam bewolkt weer met z'n drieën lekker fietstochtje gemaakt tot aan het stuwmeer van Allemont (44 km). 's Avonds pasta in de Grote Tent op la Piscine, waar voorzitter Coen zijn eerste briefing hield. Met Leo en Marion, die verbleven in een huisje op Camping La Colporteur, de rest van de avond doorgebracht. Maandag regen, regen, regen, dus dat werd lanterfanteren met een boekkie en een beetje ronddolen in de Casino-supermarkt. Het zag er blauw van alle Alpe d'HuZes-petjes.

Na het avondeten in de Grote Tent werd weer naar het hoogtepunt toegewerkt: de dagelijkse briefing van Coen over het thema veiligheid, over het weer, de wielerkleding, de jarigen, de catering, de bike-chips, over Alpe d'HuZUS en over nog veel meer. De woorden van Coen missen hun uitwerking nimmer en droegen weer volop bij aan het hand over hand toenemende massale verbroederingsgebeuren. Beetje klef werd het soms wel, moet ik toegeven.
Dinsdag weer vroeg uit de veren voor een heerlijke ochtend-Capuchino met krantje op het zonovergoten terras van Café de Paris. Daarna de langverwachte wielerkleding ophalen en passen en weer ruilen, net zo lang tot alles goed was. Die middag nog even rondgefietst tot het opnieuw begon te regenen. Tot dan toe had ik nog maar weinig meters bergop gefietst, ook vanwege m'n blessure. Leo daarentegen, was al drie keer de Alp opgefietst. En omdat het de laatste klim helemaal niet liep, heeft hij bij de plaatselijke fietsenboer nog gauw even een spiksplinternieuwe, haast niks wegende Look-fiets gekocht. Het vertrouwen was direct helemaal weer terug.

De woensdag, the day before, stond geheel in het teken van Alpe d'HuZUS. Het idee was dat alle partners (meest vrouwen) van de renners (meest mannen) ook een keer of meer naar boven zouden fietsen. Het werd een geweldige happening. Vronie deed natuurlijk ook mee en kwam als negende (van de 40) over de finish.
André en Wim waren die ochtend, na een nacht doorrijden, bij ons gearriveerd. Anré kon het niet laten stante pede zijn fiets in elkaar te zetten om met Vronie mee naar boven te rijden. Dat zou hij nog vaak gaan doen.

Duizend maal dank!

2008-06-09T14:40:00.010+02:00

Zóveel indrukken, zóveel topervaringen, zóveel sfeer, warmte en enthousiasme, daar zijn geen woorden voor. Dus begin ik er ook niet aan een verslag te maken van wat een fantastische Alpe d'HuZes week is geworden met als hoogtepunt, hoe kan het anders, de grote dag der beklimmingen op 5 juni. Dus verwijs ik naar het foto-verslag dat je bereikt door hier te klikken.

Toch wil ik proberen in enkele afleveringen 'iets' over te brengen van onze belevenissen.
Om te beginnen wil ik mijn dank overbrengen. Duizend maal dank aan André, Bart, Wim en Vronie. Zij hebben er op 5 juni met z'n vieren als één team voor gezorgd dat ik heel de dag ben doorgekomen. André heeft 4,5 keer met me mee geklommen, zijn achterwiel afgestaan toen ik lek reed, proviand en extra kleding naar boven gefietst en mij onderweg gecoached ("niet te hard Eric ... één tempo aanhouden ... ga door, gaat goed zo"). Bart (mental coach) is de hele dag aan de voet van de berg gebleven om te zorgen voor nieuw proviand, voor droge kleding, voor vulling van de bidons en voor opbeurende teksten. Wim zorgde voor overall assistentie en is een paar keer heen en weer met de auto gereden. Vronie is een klim meegefietst en was verder in algemene zin mijn steun en toeverlaat. En daarnaast werden wij als renners bij start en finish en overal langs de weg elke keer weer opnieuw hartstochtelijk toegejuicht door vrolijk uitgedoste super-enthousiaste toeschouwers, de hele dag door.

Missie volbracht

2008-06-08T21:27:00.005+02:00

Lieve vrienden, het is gelukt: zeven keer Alpe d'Huez. Velen hebben het 'live' kunnen volgen op http://www.opgevenisgeenoptie.nl/. Zóveel warme reacties heb ik gehad! Niet te geloven gewoon! Natuurlijk probeer ik iedereen persoonlijk te bedanken voor alle steun en lieve woorden. Het was geweldig!

Klaar voor de start

2008-05-31T07:38:00.003+02:00

Het is kwart voor acht. Bart moet er zo aankomen. En dan met z'n drieën in de Citroën op weg naar Camping La Cascade in Bourg d'Oisans. Ons huisje is van het type "Grand Confort". De foto's op de camping-site onderstrepen het tegendeel. Maakt niet uit.
Gisteren voor het laatst naar de fysiotherapeut geweest. Roberto Ruiz van Anthropos heeft goed werk geleverd. Ik heb besloten dat mijn blessure vanaf vandaag helemaal over is. En als ik op die berg onverhoopt stil kom te staan, dan beloof ik dat ik dit nimmer aan de blessure zal wijten. Want die heb ik immers niet meer.
We zullen vanavond wel laat aankomen. Morgen de boel een beetje verkennen. Als het kan probeer ik natuurlijk een internetcafé of zoiets te vinden, zodat ik op deze website een paar impressies kan weergeven.
In ieder geval is de grote dag 5 juni live op Radio 2 te volgen en op de site www.opgevenisgeenoptie.nl
Vrienden, tot later.

Méér dan 10.000 euro sponsorgeld!

2008-05-29T22:40:00.009+02:00

Er gebeuren soms dingen, die geloof je gewoon niet. De tienmiljoenste bezoeker van de Efteling? Dat kunnen ze écht niet zo precies uitrekenen. Dat is doorgestoken kaart! Daar kiezen ze op een mooie zondag gewoon een fotogeniek, lief schattig allochtoon klein meisje voor uit, die dan, afgescheept met een paar vrijkaartjes, voor de broodnodige publiciteit met foto en onderschrift hup zo de krant in wordt gedonderd.
Dus als er zoiets toevalligs gebeurt dat écht wél waar is, dan wordt het pas geloofwaardig als je er serieus bij zweert, dus met het spug op de vingers. Daarom verklaar ik hierbij, op rechts van de 'Y', 'H' en 'B' natte toetsen, dat vanochtend om 10.35 uur de onhaalbaar geachte 10.000 euro grens is gepasseerd, dank zij een telefoontje van -en nou komt het- André Collavino van JdR Cycling Mallorca. André, die samen met zijn compagnon Wim Bédorf ter aanmoediging en ondersteuning óók van de partij zal zijn op 5 juni (én klaar zal staan om mij zonodig te vervangen; God verhoede het!), belde mij om in dit verband nog een paar zaakjes door te spreken. Terloops meldde André dat hij, koud terug van Mallorca, bij zijn familie nog gauw honderd euro had kunnen lospeuteren. Op dat moment drong plots het besef tot mij door dat, staande op een saldo van € 9.905,00, die mededeling betekende dat de nooitgedachte mijlpaal van 10.000 euro sponsoropbrengst was bereikt. Uitgerekend dankzij André, die als eerste in de onderneming geloofde, die maanden zijn relaties heeft bestookt en met JdR Cycling daardoor voor veruit de grootste sponsorbijdrage heeft gezorgd, die ook heeft klaar gespeeld dat de spinningmarathon bij Jack Slagman er kwam en een succes werd en die, als hij dit straks leest, het maar niks vindt dat hij zo op het erepodium wordt gezet. Eigen schuld, André!

Eindrapportage trainingsperiode 1 november 2007 tot 1 juni 2008

2008-05-29T14:17:00.007+02:00

Nog zeven dagen en dan weten we wat al die trainingsarbeid in de afgelopen maanden heeft opgeleverd. Op papier lijkt alles dik in orde. In het trainingsschema (klik erop en het schema springt voor je neus) staan alle trainingsdoelen (aantal kilometers/trainingsuren) gekwantificeerd. Op de weg heb ik in totaal 4946 km getraind, terwijl ik er 4500 had gepland. Vergeleken met vorig seizoen heb ik zelfs ruim 700 km méér afgelegd. Met 987 wegkilometers was deze meimaand een topmaand.
Het aantal spin-uren is t.o.v. de planning (73 uur) ietsje achter gebleven en komt op een totaal uit van 69:50 uur. Dat is wel bijna 9 uur meer dan vorig seizoen.
Het totaal aantal uren, dat ik aan spinnen én wegtraining heb besteed, bedraagt 266,5 uur, d.i. ruim 40 uur meer dan vorig seizoen. Als ik ook de uren krachttraining in de zaal meetel, d.i. 25,3 uur, dan kom ik uit op een trainingstotaal van afgerond 292 uur over een periode van 7 maanden, i.c. 29 weken.
Mijn gemiddelde trainingsintensiteit over de totale trainingsperiode komt daarmee uit op 10,1 uur per week!
Ben ik hier nou blij mee? Jazeker wel! Ik heb buiten heerlijk getraind en veel meegemaakt (o.a. 6 x gevallen). Spinnen is altíjd leuk en ook de krachttraining in de zaal verliep veel en veel beter dan gedacht. En mijn gewicht? Dat is blijven steken op 77 kg terwijl het volgens een kniesoor het er 76 hadden moeten zijn.
Kortom, op basis van al het trainingsgeweld ben ik helemaal klaar voor de strijd ... ware het niet dat ik nog steeds zit opgescheept met die akelige heupblessure...

Nog heel even

2008-05-28T15:34:00.005+02:00

Nog heel even. En dan is het zover. Dan wordt de magische grens van 10.000 euro overschreden. De huidige stand is € 9.785,00. Dus lieve vrienden, collega's, landgenoten, als iemand van jullie nog wil doneren, doe dat alsjeblieft deze week en/of meld het mij via support@ericdevroome.nl. Op deze manier weet ik door wie allemaal ik op 5 juni naar boven wordt geduwd!

Nog heel even. En dan is het 5 juni. Dan is de grote dag daar. Voor wie het leuk vindt is de grote Alpe d'HuZes-dag helemaal LIVE te volgen via RADIO 2 en bovendien -ook helemaal LIVE- via de site www.opgevenisgeenoptie.nl.
Wat kun je op de site zoal verwachten:
- actuele informatie over de beklimmingen
- een uitgebreid weblog met prachtige verslagen en verhalen
- veel inbreng van supporters en renners
- live beelden van de aankomst

Count Down naar 5 juni is begonnen: nog 10 dagen!

2008-05-25T21:25:00.019+02:00

Vanwege een verkeersafsluiting van de A4 (10 auto's op elkaar) moest ik me zelfs nog haasten om een beetje op tijd aan te komen in het Velodrome in Amsterdam voor de Alpe d'HuZes ploegenpresentatie. Aldaar kwam ik terecht in de rommelige drukte van groepjes opgewonden pratende renners, nerveus heen en weer benende vrijwilligers van de organisatie, dolende mensen, gejaagd op zoek naar teamgenoten of kennissen, en toeschouwers die het hele gebeuren, met koffie en een broodje in de hand, geamuseerd aan het volgen waren. Kortom, iedereen is er klaar voor, iedereen wacht op het startschot dat echter pas over 10 dagen afgaat, om acht minuten over vijf in de vroege morgen van 5 juni. Leo en Kees hadden net hun baanclinic achter de rug. "Met Jan Bos!" vertelde Marion met onverholen trots. Onderstaande foto ontving ik zojuist als bewijs.
Na de opening door onze voorzitter Coen van Veenendaal werden alle 100 individuele renners stuk voor stuk door de speaker naar voren geroepen voor de publiekspresentatie. Wat mij een beetje benauwde -het was een bedenkelijk kijkende Leo ook opgevallen- was dat de groep overwegend bleek te bestaan uit jonge, krachtige renners. Later, bij de presentatie van de estafette-teams, werd het evenwicht weer enigzins hersteld. De rest van de middag was voor de verdere kledinguitgifte (zie wat een mooie outfit we hebben), een muziekoptreden (jammer van de slechte akoestiek) en een heuse veiling. Om niet al te laat ook nog bij het verjaardagsfeestje van Ilse te kunnen zijn (Vronie was daar al) moest ik de altijd inspirerende toespraak van Peter Kapitein laten schieten. Het was tot en met het feestje (jawel Ilse) een prima dag.

Trainingsperiode ten einde + een kans gemist (>68km>>4946km)

2008-05-24T16:51:00.010+02:00

Vandaag was het zover. De allerlaatste trainingsrit in Nederland, vóórdat we volgende week zaterdag naar Frankrijk afreizen. Vronie en ik hebben er in lekker zonnig weer (met een beetje ruwe wind) een herstellend, toeristisch tochtje van gemaakt. Als fietsende vogelaars hebben we fazanten, ooievaars, jonge eendjes en nijlganzen gespot en lammetjes, heel veel dartelende lammetjes. Het maakt Zuid Holland tot de mooiste provincie van Nederland, zou je bijna gaan denken. Deze week volgt de eindrapportage van de afgelopen zeven trainingsmaanden.
Hiernaast het artikel over Alpe d'HuZes en mij in de Voorburgse Courant. Tsja, het is zeker een leuk verhaal geworden, maar ronduit jammer is toch wel dat mijn Voorburgse hoofdsponsors, namelijk Sportclub Exercise en Herwerden Wielersport uiteindelijk niet in het artikel worden genoemd. En dat terwijl ik zonder hun support niet eens aan dit avontuur begonnen zou zijn. Een gemiste kans!
Morgen, zondag, staat geheel in het teken van de groots opgezette ploegenpresentatie in het Velodrome in Amsterdam.
Ik kijk er naar uit.

'De vis wordt duur betaald' (>138km>>4878km)

2008-05-22T15:02:00.008+02:00

Gisteren lekker in het avondzonnetje gegeten op het terras van eetcafé de Bijlen in Leiden. Samen met mijn jongste zoon Stefan. Onderwerp van gesprek: tóch weer mijn heupblessure! Dat kwam omdat ik mij net daarvoor had afgebeuld, naar Zandvoort en weer terug, in een 101 km lange D2-training (waarbij je continue een flinke druk op de pedalen houdt), ook bedoeld als test voor mijn heupblessure. Gevolg: een heftige pijnreactie in heup, bil en lies. Dus dat vertelde ik aan Stefan met daarbij het verhaal dat ik sinds een paar dagen bij de fysiotherapeut loop, die heeft geconstateerd dat de blessure wordt veroorzaakt door een verwringing van het SI-gewricht (mogelijk ten gevolge van een valpartij) en dat de fysiotherapeut goede hoop heeft dat de blessure kan worden verholpen door een intensief oefenprogramma, bedoeld om weer enige bewegelijkheid in het linker SI-gewricht terug te brengen. "Denk jij óók dat mijn blessure zo op tijd over is", vroeg ik hoopvol aan Stefan? En alleen al omdat ik al meer dan vier jaar zijn studie geneeskunde betaal, rekende ik natuurlijk op een bevestigend antwoord. Reactie van Stefan: "Ik weet niet of die oefeningen veel zin hebben. Het SI-gewricht zit met banden en kapsels zó stevig vast, dat je dit niet met een paar oefeningen zomaar soepel krijgt". "Maar wat is dán de oplossing?", was natuurlijk mijn volgende vraag. "Pa, je bent een oude man", zei Stefan en hij vervolgde "Als wie dan ook van jouw leeftijd zó intensief traint, dan krijg je vroeg of laat onvermijdelijk met blessures te kampen. Je gewrichten, je hele gestel, het heeft de veerkacht niet meer om zo'n intensieve trainingsbelasting goed op te vangen. Accepteer je beperkingen". Het spreekt vanzelf dat ik de wijsheden van deze jonge blaag niet zomaar kan accepteren. Dus gaat deze oude man op 5 juni onder het motto 'Op Hoop van Zegen' die 7 beklimmingen gewoon even doen en wel als volgt: 1) ik ga heel trouw en heel intensief (8x per dag) alle voorgeschreven oefeningen doen, 2) ik stop accuut met trainen en gun mijn lijf de resterende twee weken rust (alleen nog heel rustige herstelritjes) en 3) ik zorg ervoor dat ik op 5 juni een volle strip pijnstillers op zak heb.
Waarom? Omdat ik alle sponsors en alle buren, vrienden en familie die allemaal zo royaal hebben bijgedragen niet in de kou wil laten staan, maar bovenal omdat ik in solidariteit met mijn mede-strijders natuurlijk blijf vechten voor het goede doel. Opgeven is Geen Optie!

Op naar de 10.000 euro!

2008-05-20T11:46:00.008+02:00

Niet te geloven! Dankzij de opbrengst van de sponsor-ride en dankzij de onverwachte gulheid van enkele goede gevers, ben ik in een klap voorbij mijn sponsor-streefbedrag van € 8888,88 geschoten en noteer ik als tussenstand een opbrengst van € 9145,77. Maar als 'Rupsje Nooitgenoeg' heb ik natuurlijk onmiddelijk een nieuw en helder doel gesteld: "Op naar de 10.000 euro!"
Daarvoor is nog een bedrag te gaan van om precies te zijn € 854,33. Wie maakt me los? Wie is die weldoener die mijn stoutste verwachtingen gaat overtreffen?
Nee, laat ik nou niet overmoedig worden! Laten we het anders aanpakken: Als we nou samen afspreken dat een ieder die dit leest (en die nog niet heeft gedoneerd) vlug even het kleine bedragje van vijf eurootjes (€ 5,00) overmaakt op rek.nr. 37.31.46.116 t.n.v. Stichting Alpe d'HuZes (o.v.v. support Eric de Vroome), dan zijn we er toch ook?
Geloof me, ik zeg dit niet voor mij. Ik zeg het voor al die mensen die tegen kanker aan het vechten zijn, voor al die mensen die de strijd tegen kanker (voorlopig) hebben gewonnen, maar die nog kampen met de gevolgen ervan, zoals chronische vermoeidheid. Met jouw € 5,00 kan, jazeker, samen met alle andere giften en sponsorgelden van deze actie, het KWF-onderzoek worden uitgevoerd naar de meest effectieve revalidatieprogramma's voor (ex-)kankerpatiënten. En weet je wat? Ons uiterst gedreven, daadkrachtige maar bovenal hondsbrutale Alpe d'HuZes bestuur gaat zélf op bezoek bij de Minister en de Zorgverzekeraars om de vergoeding van deze revalidatieprogramma's via de ziektekostenverzekering af te dwingen. En bedenk nog eens dat geen euro, geen cent, helemaals niets verloren gaat aan organisatie-, overhead-, administratie-, of andere strijkstokkosten. Honderd procent van de opbrengst wordt aan het onderzoek besteed. Dat is de unieke garantie die de Stichting Alpe d'HuZes jullie allen biedt. Kom op!

"Jack Slagman" sponsor-ride daverend succes!

2008-05-18T14:50:00.011+02:00

Ja, toch wel! Ik had tegen de sponsor-ride opgezien. Zoals op je verjaardag, als alles voor je feestje klaar staat en je wacht op de eerte gast die er al lang had moeten zijn. Faalangst! Nergens voor nodig. Want natuurlijk werd de sponsor-ride gisteren een daverend succes. Dankzij Floor en Tanja, dankzij Jack Slagman, dankzij JdR Cycling (leuk dat Wim er de hele dag bij was), dank zij de instructeurs en vrijwilligers, die allemaal spontaan en belangenloos hun stinkende best deden om er een sprankelend evenement van te maken. Dank ook, natuurlijk, aan alle deelnemers die zo ruimhartig hebben gedoneerd en met elkaar zorgden voor een opbrengst van maar liefst 1300 euro.
De dag begon om 9.15 uur met een praatje van mij over het doel van de actie met aansluitend de aansprekende -brok in de keel- filmreportage over Peter Kapitein en Alpe d'HuZes (TV Gelderland; 6 min.). Vervolgens ging iedereen enthousiast aan de bak met Pilates, Body Aerobics, Kick Fun en met de zes uur durende Spinning Marathon. Viel achteraf niet tegen, die marathon, vond ik zelf, te meer daar ik mij alle zes de uren (5.12 uur netto) behoorlijk uit de naad heb gefietst. Laatste twee uur was Vronie ook van de partij. De supergeslaagde dag eindigde, met gezellig nakletsen, soep en broodjes, om 16.30 uur. Klik hier voor het complete fotoalbum van deze dag. André (JdR) belde nog vanuit Mallorca met de vraag hoe het was gegaan. Ik kon niet nalaten tegen hem óók nog even over mijn blessure (aan de lies) te zeuren. Reactie van André: "Op 5 juni heb je al na een paar beklimmingen overal pijn. Wat doet zo'n pijntje aan de lies er dan nog toe?" Gelijk heeftie!

Spannend! (>33km>>4740km)

2008-05-16T12:44:00.009+02:00

Gisteren voor het eerst deze maand weer gespind. Bij Jos. Dat is onze vaste donderdagavond spinninginstructeur die altijd voor gezellige etentjes zorgt en volgende week gaat trouwen. Spannend!
En raad eens wat? Ik heb opnieuw last van mijn blessure aan mijn linkerlies (voortvloeiend uit mijn bilblessure). Gatver! En dat terwijl ik eergisteren zonder enige pijn nog een fel 33 km buitenritje heb gescoord. Ik probeer nu voor volgende week nog een peut te charteren die mij snel weet op te kalefateren. Spannend!
De blessure komt slecht uit want voor morgen staat de spinningmarathon in sportcentrum Jack Slagman op het programma. Het idee is dat ik een inleidend wervend Alpe d'HuZes praatje hou en vervolgens met zoveel mogelijk deelnemers zes uur achtereen ga spinnen. Met nog enkele andere aktiviteiten zal heel het sportcentrum in het teken staan van de sponsoraktie. Dank aan Floor en Tanja. Hoe zal het gaan? Spannend!
Eergisteren ook een intervieuw gehad wat gaat leiden tot een Alpe d'HuZes artikel volgende week in de Voorburgse Courant. Spannend!
Het belangrijkste is dat er met de spinningmarathon (en misschien dankzij het artikel) nog veel geld wordt opgehaald voor dat ene en enig belangrijke doel, de KWF Kankerbestrijding. Ben heel benieuwd. Allerspannendst!

Leve Mallorca (>534km>>4707km)

2008-05-11T17:37:00.008+02:00

Om maar 's met de deur in huis te vallen: vandaag was het supermaandag, de dag dat ik helemaal werd bevrijd van mijn bilblessure, die mij de afgelopen week vooral mentaal in gijzeling hield. Met onze mede-Mallorca-gangers Kees en Leo en onwaarschijnlijk mooi weer reden we deze 2e Pinksterdag de DTC Batavus Veluwetocht (108 km). Van alle pijntjes bevrijd was ik deze rit in supervorm met, na de koffiepauze, een gemiddelde snelheid van 33 km/u. Niet eerder dit seizoen heb ik zó lekker gereden! Dat smaakt naar meer, het liefst op een donderdag ergens begin juni.

Het wordt deze aflevering trouwens helemaal zo'n tenenkrommend positief gestemd verhaaltje want nu ga ik vertellen over onze, sorry, geweldige Mallorca belevenis. Ik kan er niet omheen: met JdR Cycling (dank je wel Andre en Alain) heb je op Mallorca een superverzorgde fietsvakantie, met leuke mensen, goede organisatie en begeleiding, prachtige routes, klasse-hotel en lekker eten. Maandag de eerste rit van 114 km naar Petra. Stayerend achter de gehuurde motorscooter van Marion (vrouw van Leo) werd nog even de recordsnelheid van 60 km/u bereikt. Op de rit van dinsdag werden we vergezeld door John Knoops en consorten uit Mierlo/Helmond. Samen met de vijf Veghelse vrienden werd deze 100 km-rit daardoor een gezellig Brabants gebeuren. Harald moet zelf nog maar eens vertellen hoe hij vorig jaar letterlijk op zijn sokken de finish bereikte van La Marmotte. Voor woensdag stond de Koninginnerit gepland naar de Puig Major, de hoogste berg van Mallorca. Helaas, helaas moest ik deze beurt voorbij laten gaan omdat mijn bilblessure begon op te spelen en ik ook nog pijn kreeg aan mijn knie. Op advies van André kwam ik terecht bij Rudy Jongen, masseur en fysiotherapeut (uit Boxmeer). Wie maar niet van zijn of haar fietsblessure af kan komen, raad ik aan onmiddelijk deze fenomenale, gespecialiseerde wielrennermasseur te consulteren. Succes (bijna) gegarandeerd. Rudy had direct gezien dat mijn bekken scheef stond. In no time had hij de boel weer recht en kreeg ik een helende massage. Vanaf dat moment ging het met mijn blessure weer rap bergopwaarts.
Donderdag kregen we bezoek van de Alpe d'HuZes mede-stijders Chris en Gwen (Team Healthwinners). Met hen en de groep werd o.a. de 5,5 km klim naar Randa Cura ondernomen (ritafstand 102 km). De vrijdag was voor Palma, een stad die qua sfeer de vergelijking met Barcelona gemakkelijk kan doorstaan. Zaterdag, o.l.v. Alain, werd onze vierde en laatste rit verreden, opnieuw naar Randa Cura om de nodige klimkilometers in de benen te krijgen. Met steun van Linda, Jaap en John (dankjullie wel) heb ik de klim naar Randa Cura nog maar een keer extra gedaan (ritafstand 109 km). In Frankie's la Terrazza vierden we onze laatste avond en namen we afscheid van een fantastische week Mallorca. Tot volgend jaar! Klik hier voor alle foto's.

Gemengde gevoelens (>52km>>4173km)

2008-05-03T18:30:00.004+02:00

Zojuist belde Edwin van der Molen, die ik had ontmoet bij de eerste Alpe d'HuZes deelnemersbijeenkomst in november en die toen vertelde over zijn zus Marja en over de geweldige manier waarop zij strijd heeft gevoerd tegen borstkanker. Het aangrijpende verhaal van Edwin en Marja kun je lezen door hier te klikken.
Edwin belde overigens om te vragen of ik nog shirtjes nodig had voor de spinningmarathon (op 17 mei) én om te melden dat ik -wat ik nog niet wist- met mijn weblog in het meinummer van 'Fiets' sta en daarmee (moet niet gekker worden) nota bene een mobiele telefoon heb gewonnen óók nog 's een keer.
En omdat ik met deze uitverkiezing natuurlijk erg in mijn nopjes was, begon ik ook tegen Edwin over mijn blessure te zeuren. Terwijl hij geduldig luisterde, informeerde ik terloops naar zijn zus Marja. Hij vertelde dat bij haar opnieuw uitzaaiïngen zijn geconstateerd. Terwijl ze zo ontzettend graag wilde, zal Marja op 5 juni niet meefietsen, waarbij Edwin vertelde dat het nog erger is dan dat. In één klap besef ik de belachelijkheid van mijn blessurepijntjes en de harde, slopende realiteit en volstrekte oneerlijkheid van die vreselijke ziekte kanker en weet ik dat mij maar één ding te doen staat en dat is gewoon zonder gezeur die berg oprijden, voor mijn zus, voor Marja, voor Peter en alle anderen en moet ik tot die tijd dóórgaan om te proberen zoveel mogelijk geld op te halen voor de KWF Kankerbestrijding, want daarom gaat het bij Alpe d'HuZes en nergens anders om!
Over een paar uur vertrekken we naar Mallorca. Met gemengde gevoelens..

Maandrapportage april (apr.>904km; t/m apr.>>3954km)

2008-05-03T16:59:00.011+02:00

Stel: ik zat níet te balen van mijn opgelopen blessure, dan zou ik hier over de afgelopen maand april een jubelverhaal vertellen, ongeveer als volgt.
In tegenstelling tot vorige maand heb ik het geplande km-aantal (van 700km) met ruim 200 km overschreden. Het spinnen is er deze maand bij ingeschoten, namelijk bijna 5,5 uur tegenover de geplande 8 uur. De totale trainingstijd over april bedraagt ruim 41,5 uur en dat is toch maar mooi 5,5 uur méér dan het geplande urenaantal. Daar komt bij dat ik in april 7 x naar de sportschool ben geweest voor krachttraining (versterking rug- en buikspieren). De totale trainingtijd (wegtraining + spinnen) vanaf november is opgelopen tot 222 uur. In 25 weken (vanaf 1 november) heb gemiddeld 8,5 uur per week getraind.
Met nog één maand te gaan heb ik nog ca. 550 km te fietsen om het geplande totaal aantal van 4500 km te bereiken. Een piece of cake zou je zeggen. Voor spinning staan de komende maand 10 uur gepland. Dat ga ik zeker niet halen. Maar da's pas de problème!
Klik hier en zie het schematisch overzicht van alle maandrapportages.

Helaas... nu zit ik dus opgescheept met een vervelende blessure. Inmiddels weet ik dat het gaat om de aanhechting van een spier boven in de linkerbil, die door overbelasting eergisteren tijdens de Steven Rooks Classic, geïrriteerd is geraakt. Bij aanspanning van de spier trekt de pijn door naar de quadriceps (of zoiets). Het beste zou zijn om de geïrriteerde spier een weekje rust te gunnen. Met het oog op Mallorca denk ik niet dat dit gaat lukken. We zullen zien.
Zorgelijker is m'n rug. Tijdens de Steven Rooks Classic had ik er de hele dag ongelooflijk veel last vast. Het lijkt erop dat alle buik- en rugspieroefeningen van de afgelopen maanden me niets hebben opgeleverd. Ik weet niks anders te bedenken dan er maar het beste van te hopen.

Geblesseerd! (>162km>>4121km)

2008-05-02T12:58:00.008+02:00

Gisteren met de trein (2.45 uur) naar Maastricht, vanaf Utrecht samen met Leo. Om 9.40 snel op de fiets naar de startplaats van de 160 km Steven Rooks Classic. Klokslag tien vertrekken we. Direct vanaf het begin wordt er veel te hard gereden. Mijn hartslag loopt een paar keer op tot 170 slagen per minuut. Met een forse wind tegen moet ik telkens weer sprinten om bij de groep te blijven. Mijn benen doen zeer. Ik haak af. De groep verdwijnt uit het zicht. De rest van de dag rijd ik alleen. Met wazige blik ploeg ik mij door het Ardense land. Heuvel op, heuvel af. De pijn in mijn rug wordt steeds heftiger. Steeds moet ik van de fiets af om mijn rug te rechten. Mijn linkerheup gaat ook steeds meer pijn doen. Het wordt min of meer een lijdensweg, ook al omdat het koud, buiïg weer is (waar ik zo langzamerhand de balen van heb) en omdat het gewoon een erg zwaar parcours is, met La Redoute en de Côte de Drolenval als zwaarste beklimmingen. Om 10 voor 6 bereik ik koud, nat en verwilderd, toch nog de finish. Prompt staat Leo voor mijn neus en houdt mij een grote puntzak voor met Belgische frieten plus een biertje. Dat had ik nou net nodig.
En nu ben ik dus geblesseerd aan mijn heup. Met al dat gejakker, koud vanaf de start, heb ik mij ongetwijfeld veel te veel geforceerd. Dat is voor niemand goed, maar voor oude mannen natuurlijk helemaal niet. Stom, stom, stom. Een week rust zou me goed doen, maar we gaan zondag al naar Mallorca, met de bedoeling om keihard te trainen. Als dat maar goed gaat...

Weerpech

2008-04-30T20:05:00.008+02:00

Zojuist naar het journaal met weerbericht gekeken. Morgen is immers de Steven Rooks Classic. En eens een keer zo'n tocht met droog weer rijden zou niet gek zijn. Gatver... toch weer buien morgen. En behoorlijk fris ook nog. Wat een pech. Vandaag met Koninginnedag was het, met veel buien en af en toe een straaltje zon, ook niet veel soeps. Vanochtend (en dat was weer wel leuk) bij onze voorzitter Coen van Veenendaal in Everdingen langs geweest om banners en shirtjes op te halen voor de sponsor-ride op 17 mei in Sportcentrum Jack Slagman. De fonkelnieuwe banners zijn werkelijk prachtig. Als ik Coen moet geloven -en dat doe ik- dan wordt het 5 juni een fantastische dag, met o.a. veel bekende oud-profrenners. Ook belooft de ploegenpresentatie op 25 mei een waar mediaspektakel te worden. Ik heb er zin in, maar het komt allemaal wel akelig dichtbij.

Geschoren benen

2008-04-29T15:49:00.006+02:00

Als ik fiets, dan loopt mijn neus. Dat zie je niet alleen bij mij, maar bij iedereen in het peleton. In het begin van mijn zogenaamde carriëre volgde ik met open mond de onnavolgbare verrichtingen van de geoefende snuiter: met de wijsvinger tegen de zijkant van de neus, werd het snot met één heftige snuitbeweging door het andere neusgat geperst en onder de arm door feilloos op straat gekwakt. Als ik dát toch eens zou kunnen, dacht ik dan. Maar telkens als ik die door mij zo bewonderde snuittechniek wilde uitproberen, droop het snot in slierten langs mijn kin en op de mouw. Inmiddels draai ik mijn hand er niet meer voor om en houd ik, met mijn super-snuittechniek, schijnbaar achteloos de neusgaten vrij.
Genoeg om het volle respect van de groep af te dwingen is het echter niet. Daarvoor is nodig dat je je ook conformeert aan de strenge mores van het peleton toerrijders. Een tasje met reparatiespullen onder het zadel kan gewoon écht niet meer. Een fietspompje op de fiets? Is absoluut not done en hoort samen met de andere spullen in de achterzak van je wielershirt. En dan het allerergste: fietsdopjes op de ventielen. Haal ze er gelijk maar af, want je rijdt ermee voor joker. En nu sinds deze week de warmte terug is in het land en dus het blote benenseizoen is begonnen, zie je dat in het peleton massaal het scheermes weer ter hand is genomen om ook wat de benen betreft de vergelijking met de echte profs te kunnen doorstaan. Al die uiterlijkheden, inclusief de geschoren benen, zijn er alleen voor de show. En nou komt het rare: ik doe er volop en ongegeneerd aan mee!

'De Kop is Top' (>218km>>3959km)

2008-04-27T18:44:00.011+02:00

Als er een lekker briesje uit het zuiden waait, dan komt op deze aarde goed en wel maar één bestemming in aanmerking en dat is, jawel, ... Den Helder. Tenminste, als je in Voorburg woont, van fietsen houdt en als je veel kilometers wilt maken zonder je al te veel te hoeven inspannen. En omdat we vandaag met de verjaardag van Barbara en de inmiddels sterk verwaarloosde tuin al genoeg om handen zouden hebben, togen wij gisteren al op pad naar voor ons onbekend gebied, want hoger dan Bloemendaal waren we nog nooit gekomen. Katwijk, Noordwijk, Zandvoort, Egmond aan Zee, Bergen aan Zee, het duinbos bij Schoorl. Bij mooi weer -en dat was het- is deze kustroute (LF 1b) door de kop van Noord-Holland een lust. Er is veel te zien (véél meer bollenvelden dan rond Lisse), met als hoogtepunten de Hondsbossche Zeewering bij Petten, het lieflijke Callantsoog en de Vuurtoren bij Den Helder. Na 145 km geeft het een lekker gevoel om met nog hoge snelheid deze Noordkaap te ronden. Het enige dat onze tocht ontsierde waren de vele VVV-borden met daarop de slogan 'De Kop is Top'. Kunnen ze daar nou echt niks beters voor bedenken? Hoewel, het blijft een kwestie van smaak. Want waarom vind ik 'Twenthe jezelf!' of 'I Amsterdam' helemaal niks, terwijl de slogan 'Er gaat niets boven Groningen' mij weer wél aanspreekt. Als rijmslogan blijft de door kleindochter Bo bedachte kreet 'Vronie Macaroni' natuurlijk het leukst. Met nog twee na-het-werk-ritjes eerder in de week (+ hellingproeven) toch een aardig weektotaal van 218 km behaald.

Amstel Gold Race (>420km>>3741km)

2008-04-20T21:36:00.010+02:00

Zoiets leek mij als kind het einde: een optocht door je eigen straat. Vandaag was het zover. Het profpeleton van de Amstel Gold Race scheerde vanmiddag rakelings langs ons vakantiehuisje in Landsrade (bij Gulpen), waar we met Antsje en Johannes een weekje logeerden. Met al die zenuwachtig toeterende motoren en materiaalwagens blijft zoiets een belevenis. En alsof dat nog niet genoeg was volgde er nóg een cadeau vandaag: Na lang aarzelen is de lente (niet gezwegen, toch gekregen) nu dan toch uiteindelijk definitief van stal. Helga van leur is door het dolle heen. Met ongepast zelfvertrouwen kondigt ze nu al aan dat de temperatuur volgend weekend boven de 20 graden zal reiken. Moet niet gekker worden. Zaterdag bij de 250 km-toerversie van de AGR moesten we het nog doen met een magere 10 - 12 graden en flink wat regen in de laatste 50 km. 's-Ochtends waren we met zo'n 30 à 40 gelijkgestemde Alp d'HuZessers om 7.10 uur van start gegaan. Maar omdat Klaas Veenbaas snel vertrok, zeg maar gerust als door een katapult weggeschoten (alleen Leo kon volgen), viel de groep snel uit elkaar. Wijs geworden door de Ronde van Vlaanderen haalde ik met zuinig rijden (wieltjesplakker!) de finish in een voor mijn doen snelle tijd van (netto) 9.07 uur (gemiddeld > 27 km/h). Het was, samen met het zondagse lenteweer, een mooie afsluiting van een lekkere Limburgse week met 170 km trainen, veel wandelen en een dagje relaxen in Maastricht.

... en nog vele jaren! (>0km>>3321km)

2008-04-13T21:29:00.007+02:00

Een echt verjaardagsweekendje was het. Gisteren Furkan (alweer 6 jaar, wat word jij al gróóót) en mijn jongste broer die in hotel Karel V (Springstraat, Utrecht; mooie ambiance) zijn 50-ste verjaardag vierde (wat word jij al gróóót). En dan vandaag, natuurlijk, Vronie (laat ik toch maar iets gezelligs doen) die haar verjaardag vierde met op de achtergrond de R'dam Marathon en het feestje van Tom Boonen. Kortom, aantal trainingskilometers: nihil, nakko, nada.
Morgen op naar Zuid-Limburg (gelukkig toch een ander huisje kunnen vinden) met zaterdag 19 april de Amstel Gold Race. De eerste dagen worden niet gemakkelijk vanwege enkele ingelaste straftrainingen, gericht op herstel van de dit weekend opgelopen gewichts-averij.

Olympische gedachte

2008-04-10T07:47:00.007+02:00

Ter voorbereiding van de Amstel Gold Race en om een beetje rustig te relaxen hebben we voor komende week een huisje gehuurd op een vakantiepark bij Euverem in Zuid Limburg. Ik moet zeggen ... hádden we gehuurd, want uitgerekend dát park is ondertussen door Chinezen bezet. Alsof de bezetting van Tibet nog niet genoeg was! Jammer dat de Olympische fakkel niet door Voorbug wordt geleid, anders zou ik bij wijze van protest natuurlijk onmiddelijk die vlam hebben uitgeblazen. Ik geef toe, er is een zeker verschil tussen Chinezen en Chinezen, tussen machthebbers en asielzoekers, tussen heersers en onderdrukten, tussen staat en volk. De aardigheid om die fakkel proberen te doven is er trouwens toch al af, nu blijkt dat ze gewoon zelf het gaskraantje dicht draaien als het ze even te heet onder de voeten wordt. Wat me wel opvalt is dat je in een discussieprogramma op tv pas serieus wordt genomen als je je bezorgdheid over Tibet laat blijken door de klemtoon te leggen op de 'e'. Maar 'Kuifje in Tibét' vind ik toch echt niet klinken. Ik hou het bij 'Kuifje in Tíbet', ook al omdat het een avontuur betreft uit een helaas vervlogen tijd, nog zonder Chineze bezetting. Dat brengt mij terug bij Euverem. De asielzoekers zijn grotendeels weer weg (bleek een 1 aprilgrap), het park blijft echter verkocht. De eigenaar begreep dat zijn royale aanbod voor een huisje in Ommen niet helemaal paste bij onze plannen voor de Amstel Gold Race. Nu maar proberen gauw een ander plekkie te vinden. Wat een luxe-probleem!

Ronde van Vlaanderen: afzien én genieten!(>266km>>3321km)

2008-04-06T19:17:00.029+02:00

Heerlijk naar de Ronde van Vlaanderen gekeken vandaag, lekker luierend vanaf de bank. Terwijl ik wou dat ik er wéér bij was, net zoals de dag ervoor. Achteraf gezien vielen de regenbuien, de kou en de gladheid reuze mee. Immers, als nare ervaringen niet de overhand hebben, dan vergeet je ze snel en onthou je alleen de leuke kanten. En leuk wás het zaterdag. Na een korte nacht in de Opel Combi van Johannes in de finishplaats Ninove, werden we om zes uur in de ochtend per pendelbus vervoerd naar het startpodium op de Grote Markt in Brugge. Daar stond mede-strijder Leo al trappelend te wachten om met z'n drieën de Ronde te rijden. Het was nog donker toen voor ons het startsein klonk. Vanaf het begin werd er gekoerst, dus hard gereden, steeds aansluiting zoekend bij snelle groepjes. Na ongeveer 150 km werd ik, voort stuiterend op zo'n lange lastige, spekgladde kasseienstrook (Paddestraat), door een inzinking overvallen: pijn in de rug, verkleumd, doorweekt en opgebrand. Leo (nu al geweldig in vorm) verdween uit het zicht. Ik zou hem pas bij de finish weer terug zien. Een tijdje later kwam ik, hersteld, weer in gezelschap van Johannes, die door het gejakker aanvankelijk wat achterop was geraakt. Als twee locomotieven hebben we vervolgens samen, in een matig tempo, maar in ijzeren volharding, de ene na de andere berg onder onze wielen vermorzeld. Het begon alweer te schemeren toen we supervoldaan bij de meet arriveerden en we ons ongegeneerd konden volproppen met vette Vlaamse frieten en hamburgers. Ja, je moet wél wat doen om de energie te compenseren die je op zo'n 266 km lange helletocht verbruikt; een hoeveelheid energie van, om precies te zijn, 7812 kcal!!

Breeduit de Ronde van Vlaanderen

2008-04-03T09:25:00.011+02:00

"Hoi eric we krijgen veel wind en sneeuw mooi he gr mij" - zo luidde het opwekkende SMS-je van Johannes, met wie ik zaterdag de Ronde van Vlaanderen ga rijden. Hij heeft er zin in. Ik moet nog zin maken. Het wordt 259 km afzien, blaren op de handen van de kasseien, 17 hellingen met illustere namen als de Oude Kwaremont, Berendries, Wolvenberg en ongehoord stijl zoals de Muur van Geraardsberge (19,8%), de Paterberg (20,3%) en de Koppenberg (22%). We hanteren hetzelfde draaiboek als vorig jaar. Dat betekent in Ninove (finishplaats bij Brussel) scheef, koud, kromliggend, ongeventileerd, met hazeslaapjes de nacht zien door te komen in de bestelauto van Johannes, om zaterdagochtend fris en monter de pendelbus te nemen, die ons met fiets en al naar de startplaats in Brugge brengt, alwaar voor ons om half acht het startsein wordt gegeven voor een waarschijnlijk heftig door de elementen geteisterde tien uur durende klassieke monstertocht. Beroerde omstandigheden horen nu eenmaal bij deze voorjaarsklassieker. Maar vind ik dit ook leuk?

Deze week is Breeduit verschenen, het personeelsblad van de gemeente Den Haag (oplage 8000), met daarin een artikel over mij in actie voor Alpe d'HuZes. Het zal wel een reeks lezers opleveren die zich invoegen (ritsen vanaf hier) op de weblog-weg naar 5 juni 2008. Dus, vrienden collega's, hartelijk welkom! En denk eens aan het doel waar het allemaal om gaat: zoveel mogelijk geld ophalen voor KWF Kankerbestrijding. Alpe d'HuZes kan niet zonder jou! Laat je hart spreken en doe mee! Alsjeblieft!

Maandrapportage maart (mrt. 654 km>>3055km)

2008-04-02T11:54:00.011+02:00

Het voor maart geplande ambitieuze kilometeraantal van 850 heb ik bij lange na niet gerealiseerd. Dit komt omdat ik begin maart gas heb teruggenomen om overbelasting (overtraindheid) te voorkomen. Vanwege het in eerdere maanden opgebouwde plus-saldo (t.o.v. de planning) heb ik het van november t/m maart geplande totaal van 3000 km keurig gehaald. De komende twee maanden staan, zie trainingsschema, nog 1500 km op het programma. Met de grote toertochten (Ronde van Vlaanderen, Amstel Gold Race, Steven Rooks Classic) en Mallorca nog voor de boeg, moet dit kilometeraantal gemakkelijk te halen zijn, zou je zeggen ...
Het spinnen gaat prima; niet alleen omdat ik de afgelopen maand bijna 14 uur heb kunnen spinnen (planning: 12 uur), maar vooral ook omdat ik de intensiteit aanzienlijk heb opgeschroefd (intervallen in MLSS-zone). Het totaal aantal trainingsuren nov. t/m mrt.(weg + spinnen) is opgelopen tot 180,5 uur. Dat is 9,5 uur méér dan gepland en 13,5 uur méér dan ik vorig seizoen heb gerealiseerd. Gerekend vanaf 1 november heb ik (in 21 weken) aan wegfietsen en spinning gemiddeld 8,5 uur per week getraind (dat is exclusief het fiets-woon-werk-verkeer en excl. de uren krachttraining; bij elkaar gemiddeld 5 uur p/w). Kortom, je hoort mij niet mopperen.
Echt ruim boven verwachting verloopt de krachttraining in de zaal. De afgelopen maand heb ik tien keer intensief getraind op versterking been-, rug- en buikspieren. Ik vind het onverwacht leuk om te doen en wil er de komende maand op dezelfde voet mee doorgaan. Daarna zal ik deze vorm van krachttraining radicaal moeten afbouwen om mij volledig op de fietstaining te richten.
Tenslotte sta ik één seconde stil bij de voorgenomen gewichtsvermindering die alsmaar niet wil vlotten. Ik blijf rond de 80 kg circelen en weet niks anders te bedenken dan om mijn voornemen op dit onderdeel (streefgewicht 76 kg) hiebij voor de zoveelste keer plechtig her te bevestigen!
Klik hier voor een schematisch overzicht maart-resultaten.

Wéér Sauerland (>265km>>3055km)

2008-03-31T21:08:00.015+02:00

Veel goeds had Erwin Krol niet voorspeld. Zelfs was het de vraag of we met al die sneeuw niet beter konden gaan langlaufen. Maar uiteindelijk hebben we het alle dagen droog gehouden en meestentijds met een wintersportzonnetje, beetje schraal maar in de luwte heerlijk koesterend. Onze uitvalsbasis was Olsberg, een dorpje 20 km ten noorden van Winterberg. Zoals alles in Duitsland, ademde het Parkhotel waar we zaten een authentieke Duitse sfeer (zeg maar gerust oubollig). Het eten was er prima, maar zwaar (veel zuurkool op het menu). Vrijdag gewandeld in de sneeuw. Zaterdag de eerte tocht via de oostelijke lus van de Hoch Sauerland Höhestrasse, een prachtige route in de vorm van een acht, met Winterberg op het snijpunt (95 km). Zondag de langste rit via de westelijke lus (117 km). Vandaag nog een keer de 8-km klim gedaan (4 à 5%) van Siedlinghousen naar Alt Astenberg (53 km). Bij elkaar hebben Vronie en ik toch maar mooi 265 km gefietst en heel wat af geklommen. Met de overheerlijke etentjes in "Das total verrückte Kartoffelhaus" en in toprestaurant "Schinkenwirt" was het een meer dan geslaagd superweekend.

Paasmietje (>107km>>2786km)

2008-03-25T09:21:00.013+01:00

Als volleerde Paashaas zocht ik op de vroege zondagmorgen mijn weg door de tuin om op ingenieuze wijze her en der de hardgekookte, zelfversierde paaseieren te verstoppen. Toen de kleinkinderen waren gearriveerd begon het volop te sneeuwen. Geen weer om eieren te zoeken. Dat gold niet voor de eksters, want die bleken wel trek te hebben in een eitje bij het ontbijt. Dus met de jassen aan stoven de kinderen kris-kras door de tuin om in no-time de resterende eieren te rapen. Onze kleinkinderen hebben kennelijk een sterk ontwikkeld ei-zoek-vermogen.
Tweede Paasdag was ik opnieuw vroeg uit de veren. De vorige avond had ik al spullen klaargelegd en brood gesmeerd, opdat ik vroeg bij mede-strijder Leo in Driebergen kon zijn om de DTC Bultentocht te rijden. Nadat ik op de radio had gehoord dat bij Utrecht auto's van de weg waren gegleden vanwege de sneeuw, zag ik een tocht met grote aantallen elkaar over besneeuwde bulten verdringende renners niet meer zitten. Dus in alle vroegte Leo afgebeld. Hij begreep het. Natuurlijk gebeurde het onvermijdelijke: de sneeuw smolt weg onder de zon, het werd droog en ik wist dat ik de verkeerde beslissing had genomen. Dus dan maar de fiets gepakt voor een ritje door de duinen naar Zandvoort v.v., onderwijl snakkend naar geselende sneeuw- en hagelbuien. Helaas viel er te weinig neerslag om de titel Paasmietje 2008 te kunnen ontlopen. En ja, het is waar: we hebben nieuwe kozijnen!

Geen lente dit jaar (>76km>>2679km)

2008-03-22T14:39:00.010+01:00

Ze zeggen dat het lente is. Dat begon het KNMI al te beweren op 1 maart (start van de meteorologische lente). Op 20 maart het zogenaamde begin van de echte lente. Maar het wordt een Witte Paas, de koudste sinds 40 jaar. Wel staan bij ons vóór de Rhibus en de Brem al bijna twee weken in bloei. Ook dat is geen lente-signaal. De échte lente begint officieel pas als bij ons in de achtertuin de Magnolia gaat bloeien (vorig jaar op 13 maart) tegen de hel-blauwe achtergrond van een verder met opbollende wolken gevulde lucht boven de einder, terwijl de kat zich koestert op de door de zon verwarmde stenen vijverrand, turend naar de klompen kikkerdril, zijn aankomend speelgoed. Maar moe en bezwaard door de vele hagel, regen en harde wind hangt de Magnolia-bloesem er troosteloos bij. De bloei zet niet door. Gebroken bloesemblaadjes dwarrelen in de vijver. Geen lente dit jaar.
Evenmin leuk was het bericht van Bart, gisteren tijdens een verder zeer gezellig etentje in de Paraplu, namelijk dat hij definitief afziet van het fietsen van La Marmotte en op zeker ook niet deelneemt aan de Amstel Goldrace. Zij bil wil niet. Jammer, jammer.
Vandaag dan. De zuid-hollandse primavera gereden, de Joop Zoetemelk Classic (zie foto), de toerversie van de Ronde van het Groene Hart. De bedoeling was 150 km. Toen echter op de T-splitsing de hele groep linksaf sloeg voor de 75 km en ik naar rechts keek (de 150 km-route) en een hele lange, rechte en bovenal lege weg ontwaarde, zakte de moed me in de schoenen en vluchtte ik (mietje) met de meute mee, linksaf. Het was niettemin een heerlijke en voor mijn doen snelle rit (76 km).

Sauerland (>156km>>2603km)

2008-03-16T20:54:00.024+01:00

Weekendje Sauerland: wandelen, fietsen, lekker eten, genieten van het mooie voorjaarsweer. Dat was het idee toen we gingen boeken voor het Mercure-hotel in Lüdenscheid, in de zuid-west hoek van het Sauerland. Heerlijk gegeten: + 2,8 kg!! Niet gewandeld en geen mooi weer. Gisteren de hele dag regen. Zaterdag was het droog, maar een beetje kil. Wel een lekkere tocht gereden van 95 km door Naturpark Homert met veel felle klimmetjes, net iets langer en net iets steiler dan in de Ardennen. De mooiste en langste klim hebben we zondag nog een keer overgedaan in de stromende regen. De klim begint in Rönkhousen (bij Plettenberg), eindigt bij het skigebied Wildewiese, is 8,5 km lang, met een stijgingspercentage van zo'n 6 procent en duurt iets minder dan een half uur. Dit is zo dicht bij huis (3.15 uur vanaf Den Haag) een mooie oefenhelling voor Alpe d'HuZes, bedacht ik mij toen ik onder zwaar gehijg de top naderde. Maar als deze helling overeenkomt met, wat ik denk, een kwart Alpe d'Huez, dan moet ik deze klim 28 keer volbrengen. En ik was na één klim al zo moe! "Opgeven is geen optie", dat is ons motto. Tsja, ik weet het zo net nog niet ...

2e deelnemersbijeenkomst Alpe d'HuZes (>46km>>2447km)

2008-03-08T20:12:00.014+01:00

Leuke dag vandaag, helemaal in het teken van de 2e deelnemersbijeenkomst Alpe d'HuZes. Half zeven het bed uit om nog een beetje op tijd aan te komen. De Gazelle-kantine in Dieren zat bomvol. Om te beginnen hield Koen van Veenendaal, voorzitter van de stichting, een warm en gloedvol betoog. Dat kan die jongen echt heel goed! Voor wie dat wilde was er vervolgens de gelegenheid zijn of haar 'verhaal' te vertellen. De getuigenissen waren anekdotisch, humoristisch, warm, ontroerend, inspirerend, helemaal top. Daarna kwam de voorbereiding en organisatie voor de grote dag van 5 juni uitgebreid aan bod: medische zaken, veiligheid, onderkomen, catering, kleding passen. Mensen beginnen al een beetje koortsig te worden. Hoogtepunt was de reactie van Peter Kapitein toen hem, namens allen, een prachtig schilderij werd aangboden. Het was al middag toen de bijeenkomst ten einde liep en we ons, met vriendje Leo, opmaakten voor het afsluitende fietstochtje op en rond de Posbank. Met een flink aantal felle klimmetjes kwamen de benen lekker los (46 km).

Alpe d'HuZes, The Movie

2008-03-05T14:09:00.014+01:00

Paramount Pictures proudly presents:
Alpe d'HuZes, The Movie
The Year 2007
The Seventh of June
One Mountain
Seventy seven Warriors
Together One Army
One Battle
One Enemy: Cancer
For Honour, Life and Victory
A True Love Story
Director/Producer: André Postma
Premiere: March 7, 2008
Buy this DVD now!
(Of klik gewoon even hier,
óók voor het boek 2007)

Maandrapportage februari (feb. 714km>>2401km)

2008-03-03T10:46:00.009+01:00

Afgaande op de cijfers was februari een prima maand. Met een totaal van 714 km heb ik 114 km méér gereden dan gepland. In vier maanden (november t/m februari) heb ik nu in totaal 2401 wegkilometers afgelegd. Dit betekent dat ik in een tijdsbestek van iets minder dan 3 maanden nog minstens 2100 km heb te gaan. Moet kunnen!
De geplande 12 uur spinnen heb ik niet gehaald. Ik ben op 10,5 uur blijven steken. Daar staat tegenover dat ik (onverwacht) veel meer aan krachttraining in de zaal heb gedaan (overigens houd ik geen tijdregistratie krachttraining bij). Spin- en weguren opgeteld, heb ik over februari in totaal 138 uur getraind, d.w.z. gemiddeld 9,5 uur per week. Klik hier voor een samenvattend overzicht.
De cijfers overziende is er zo op het oog niets aan de hand. Echter heb ik niet het gevoel dat ik door alle training sterker ben geworden. Integendeel, de benen lopen bij minimale inspanning gruwelijk vol en de hartslag krijg ik elke training maar moeizaam omhoog. Mijn leken-diagnose: overbelasting door teveel achter elkaar te trainen. Daarom is mijn idee om te proberen de trainingen méér over de week te spreiden. Met Bart afgesproken om hiervoor eens om de tafel te gaan en een evenwichtig schema uit te kienen. Dat wordt lastig omdat er voor maart maar liefst 850 km op stapel staan, waarvan ik er nog 0 heb gereden. Maar misschien - ik heb dit weekend immers niet gereden - zijn mijn slappe benen geheel en al vanzelf verdwenen en voel ik mij (dankzij de supercompensatie) aan het eind van deze week sterker dan ooit tevoren (keep on dreaming).
M'n gewicht tenslotte. Dat was vanochtend, na een weekend schransen, opgelopen tot 82,5 kg en moet nu omlaag naar 76 kg. Deze nieuwe maand begin ik met lijnen.

Nog even over gisteren.
Mijn jongste zoon heeft ooit op de basisschool (hij was 5) in een toneeluitvoering van een onderwater-sprookje furore gemaakt. Niet door te schitteren in een van de hoofdrollen, maar door de hele voorstelling lang, omhuld door in stroken geknipt groen crêpe-papier, geduldig en in opperste concentratie zachtjes heen en weer te blijven wiegen om zo een onvergetelijke rol neer te zetten als ... zeewier. Daarom veronderstelde ik dat de aangekondigde "theatervoorstelling aan huis" (zie bericht van gisteren) wel zou duiden op een uitvoering door een of meer kinderen of kleinkinderen (zang met blokfluit of misschien wel een goochelshow). Tot mijn verbijstering evenwel, verscheen daar tussen de schuifdeuren ene Joop Keesmaat (voor Louis d'Or genomineerde acteur RO-theater) die me daar maar liefst drie kei-lange gedichten uit de Metamorphosen (nooit van gehoord!) van Ovidius kwam voordragen, uit het hoofd nog wel! En het wonder geschiedde: zijnde een overtuigde cultuurbarbaar heb ik van begin tot eind gefascineerd zitten genieten en ben ik zelfs van plan het boek te kopen. Hoe snobistisch! Waar gaat dat heen?

Weekendje uitrusten (>0,0 km>>2401km)

2008-03-02T10:12:00.013+01:00

"Ga jij nog onder de douche?" - roep ik vanuit de badkamer. Vlug draai ik de kraan open, terwijl ik een klein stemmetje in mijn achterhoofd opgewekt "Aha! Ben ik mooi de eerste ..." - hoor zeggen. "Neehee, ik ga nog even in de tuin werken" - wordt er terug geroepen. Een onverwachte tegenvaller. Want daarmee onvalt mij het onvervreemdbare voorrecht van de eerste doucher: het niet hoeven droogtrekken van de wanden en glazen douchedeur. Gelaten voer ik het werkje uit. Het zou toch een uitrust-weekend worden? Niets daarvan. Het begon al met de wekelijkse boodschappen in wel drie verschillende supermarkten, de hele middag in de tuin (aangenaam zonnig, friskoud en Narcissenknakkend winderig weer), bolacasia's snoeien, in de achtertuin bladruimen, netten van de vijvers halen, bladresten eruit, naar Herwerden voor een nieuwe snelheidsmeter-sensor, fiets schoonmaken, surprise-verjaardag Nan, in de stad eten, naar de bioscoop (No country for Old Men = goed, maar erg bloederig), snel weer terug om in de herhaling Nikki te zien winnen. Uitgebreid ontbijt volgende ochtend in een koesterend ochtendzonnetje achter het glas (broodjes in de oven, sinaasappels uitpersen, eitje koken; toch allemaal weer werk), 6 overhemden strijken, 's middags naar Someren (voorbij Eindhoven) voor de jubileum-dubbelverjaardag van Dirk en Tineke (benieuwd naar de aangekondigde "... met theatervoorstelling aan huis"). En ondertussen even de weblog bijwerken. Nu weet ik het zeker. Op maar één plek en op maar één manier kom ik echt tot rust en dat is ... in de polder, met wind tegen ploegend op de fiets.
Oh ja, de maandrapportage februari volgt vanavond (of anders morgen).

Mallorca Nieuwsbrief

2008-02-29T12:10:00.015+01:00

André belde zojuist vanuit Mallorca. "Het is hier 16 graden met een heerlijk voorjaarszonnetje" - meldt hij droogjes. De voorbereidingen voor het nieuwe seizoen zijn achter de rug: nieuwe fietsen blinken aan de muur, schone lakens op de bedden, tafels gedekt, de stranden schoongemaakt, wegen geasfalteerd en geveegd, de winkels bevoorraad. Mallorca heeft zich opgemaakt om dit seizoen weer een nieuwe stroom JdR-fietstoeristen hartelijk te verwelkomen en een onvergetelijke vakantie te bezorgen. En ja, er is dus gelukkig weer een spiksplinternieuwe JdR-Nieuwsbrief verschenen, waarin opnieuw veel informatie over o.a. Alpe d'HuZes, 5 vragen aan ... Vronie én een enthousiast bericht van Tanja over de Sponsor-ride op 17 mei in Sportcentrum Jack Slagman. Klik hier en lees er alles over.

Twee tegen één is gemeen!

2008-02-29T10:10:00.006+01:00

Er woedt een strijd in mij. Dat komt wel vaker voor. Meestal is het een schizofreen gevecht tussen hoofd en hart, tussen verstand en gevoel, tussen rede en emotie, tussen Jekyll en Hyde. Blijk ik behept met een meervoudige persoonlijkheidsstructuur, want daar is ineens een derde partij op het strijdtoneel verschenen: het lijf. De eerste schermutselingen ontstonden 2 weken geleden toen ik op hartelijke wijze een welgemeend schouderklopje in ontvangst mocht nemen omdat ik me maar liefst 6 dagen achtereen (van 9 t/m 14 feb.) helemaal suf had getraind. Die complimenten kreeg ik van mijn gevoel, dat mij elke dag voorhoudt dat ik zoveel mogelijk moet trainen, veel meer dan vorig jaar, omdat er op 5 juni immers zo'n zware inspanning wacht. Trainen bezorgt mij een goed gevoel; niet-trainen voelt als verloren tijd. Mijn verstand weet echter wel beter en legt geduldig aan mijn gevoel uit dat je met training vermoeidheid opbouwt die je door te rusten moet zien kwijt te raken, zodat je fit aan de volgende training kunt beginnen en daar dan maximaal rendement uit haalt. Mijn gevoel laat me, tot ergernis van mijn verstand, niet gauw in de steek. Dus wint doorgaans mijn gevoel het van mijn verstand en dus train ik stoïcijns door. Komt daar mijn lijf verdorie nu ineens een stokje voor steken: de laatste week krijg ik mijn hartslag niet meer op een behoorlijk niveau, heb ik constant zere benen, slaap ik slecht en ben ik moe. Kortom, lijf en verstand zijn vol en gebroederlijk in gevecht met het arrogante, niet voor rede vatbare gevoel en lijken de eerste slag te gaan winnen: dit weekend blijft de fiets pertinent in de schuur en ga ik dus persé absoluut NIET fietsen!

Zaans groen (>126km>>2401km)

2008-02-24T20:57:00.008+01:00

Als je d'r woont, dan weet je niet beter. Maar als je er nooit geweest bent, dan is het toch wel vermeldenswaard (vandaar), al die groene Zaanse huizen en molens te zien in de populaire kleur Zaans Groen. Het gebied rond de Zaanse Schans is echt de moeite waard, maar de euforie wordt getemperd door de levensmiddelenindustrie, overvloedig gevestigd aan de oevers van de Zaan en wier geurencombinatie's van chocola, vinyl en kerozine (van laag vliegverkeer) al spoedig de neusgaten beginnen uit te komen. Kortom, wij hebben vandaag een andere route dan gebruikelijk gevolgd. De avond ervoor was een latertje geworden (nee, niet vanwege Deep Troath). Daarom gingen we veel later dan gepland (én enigzins brak) op weg naar Amsterdam. Ons was door het KNMI een mooie lentedag beloofd, maar zoals vaker de laatste tijd, is het de hele dag kil gebleven. Via Zandvoort, Kennermerduinen, Velzen, Spaarnewouden, pont over het Noordzeekanaal, toerden we door de Zaanstreek en vervolgens op weg naar een zonnig Amsterdams terras voor een culinaire ontmoeting met dochter Ilse. Omdat het te koud was hebben we maar gewoon frites gehaald. Afstand: 126 km.

Mist

2008-02-21T14:38:00.019+01:00

In het maartnummer van het gemeentelijk personeelsblad (oplage 8000) verschijn ik met een artikeltje over Alpe d'HuZes. Dus hoort daar een foto bij. Het idee was om de foto te nemen vanaf het dak van ons kantoorgebouw om aldus de top van de Alpe d'Huez te symboliseren. De proeffoto's, die ik met een collega had gemaakt, zagen er leuk uit. Gisteren, op het moment suprème, op de enige dag dat de professionele fotograaf er tijd voor had, was de Haagse Sky-line in mist en wolken gehuld. Een proeffoto van Down Town Den Haag wilde ik vervolgens gebruiken als poster voor de Sponsor Ride op 17 mei in Sportcentrum Jack Slagman. Floor van de sportschool (die gaat hierover) bracht voorzichtig onder de aandacht dat het poster-concept veel te veel tekst bevat (heeft ze gelijk in). Ben bang dat alle moeite voor niks is geweest. Nou ja, er gaan wel meer dingen de mist in. Overigens, de foto voor het personeelsblad is, dank zij fotografe Inge Mills, mooi geworden en zal ik over enkele weken laten zien.

'Opa, oma, ik heb mijn diploma' (>137km>>2275km)

2008-02-17T18:05:00.013+01:00

Zaterdag, half zeven, tringgg, de wekker. We moesten vroeg uit de veren om kleindochter Bo te zien afzwemmen voor haar eerste, echte, officiële zwemdiploma A. Om half negen was het hele gebeuren, tot en met de ceremony protocollaire, al weer achter de rug. Maar leuk was het wel, al die kleine kleumende kleuters op een kluitje.
Na de koffie met taart snel door naar jarige Alpe d'HuZes mede-strijder Leo in Driebergen, wiens ega Marion (voor de derde keer alweer) een feestelijke fietstocht voor echte bikkels had georganiseerd. Het werd een lekker ritje van 66 km in zonnig koud weer (5 C) over de Utrechtse Heuvelrug. Op de Amerongse Berg ontbrandde zich een strijd op leven en dood. Als laatste kwam ik boven. Voor het gemak heb ik er geen conclusies aan verbonden, maar het geeft te denken. Gezellig was ook het feestje na afloop met hete soep, guiche en bier. En omdat we 's-avonds ook nog een leuk etentje hadden bij Sjef en Christa in Voorhout, lagen we pas op zondag weer in ons bed. Kortom, een drukke zaterdag.
Vandaag, zondag, op de fiets bij mijn twee zonen langs geweest en bij elkaar in een heerlijk zonnetje toch nog 71 km weggetrapt.

Goed!

2008-02-14T21:21:00.004+01:00

Spinning-instructrice Gea is na een erg verdrietige periode weer met lesgeven begonnen. Voor velen zal dit een cryptisch berichtje blijven, maar ik vind het zó goed van haar dat ik het op deze plek toch even kwijt wil.
Overigens was er over het spinnen tot dusver weinig te melden. Ik heb simpelweg conform de planning m'n uurtjes gedraaid. Deze week was ik echter, door de vele kilometers in het weekend, te vermoeid en slaagde ik er zelfs niet in om de hartslag op D1-niveau te houden. Ik zal beter moeten luisteren naar het devies van Joop Zoetemelk: "het geheim van goed trainen is vooral goed uitrusten!"

Een super weekend (>339km>>2139km)

2008-02-11T13:16:00.005+01:00

Met een vrije dag was voor mij het weekend al begonnen op vrijdag. Het was een mooie dag voor een mooie rit. Via de L4a (landelijke fietsroute) ging de tocht in westelijke richting naar Woerden en vandaar zuidwaarts via de L7a langs IJsselstein, Leerdam, 2 x de veerpont over de Waal (bij Brakel) en over de Maas (bij Aalst). Vervolgens gezellig koffie drinken in Den Bosch bij mijn zus Marthe (over wie ik eerder al heb verteld) en daarna het laatste stuk door het bochtige Brabantse land via Liempde en Son naar Helmond. Na 186 km fietsen in de heerlijke zon (wel met een constante bries tegen en flink last van de rug) kwam ik net voor etenstijd aan bij vriend Mathieu, door wie ik vorstelijk (dank aan Marijke!) werd onthaald.
Gisteren met Vronie een tweede rit gemaakt, na me zaterdag helemaal krom te hebben gewerkt (samen met Edo en Roel Jan) om de rioolgeul weer te dichten. Het werd een schitterende zondagse lenterit. Op onze weg via Woerden naar Elst (bij Arnhem) werden wij vergezeld door duizenden onoplettende en breed over de weg uitwaaierende fietsers en wandelaars, terwijl de rest van Nederland zich op de overvolle terrasjes had gestort. Vlak vóór Utrecht ging ik voor de 4e keer dit seizoen onderuit (los grind op de weg). Het leed was echter gauw geleden toen mij voorbij Bunnik de aanblik werd gegund van een Ferrari Testarossa, waarin ik net boven het stuur het kleine koppie ontwaarde van die deksele Wibi Soerjadi. Met een héél blij gezichtje (wie immer) was hij net bezig om door de vergulde poort van zijn imposante landgoed de weg op te draaien voor een verpozend zondagmiddagritje met vriendin. Via Amerongen reden we door naar Juul in Elst. Afstand: 153 km.

Wereldnieuws

2008-02-05T15:27:00.000+01:00

Gisteravond een gezellig zakenlijk etentje met Henk Ruijl, adj. hoofdredacteur van de AD/HC, maar bovenal DUNO-man. Uitgebreid kwam hierbij de actie Alpe d'HuZes op tafel. Ik vond het een inspirerend gesprek. Veel aandacht ook voor het doel van de actie (zoveel mogelijk geld ophalen voor KWF kankerbestrijding) en voor de achterliggende gedachte (kies je doelen in het leven en gá er voor).
En zie, vóór ik twee keer met mijn ogen kon knipperen, was er al wereldnieuws van gemaakt. Leuk!

Terwijl ik wacht op de loodgieter..

2008-02-04T08:36:00.000+01:00

Het is maandagmorgen tien over half negen en hij zou er om half negen zijn... Daarom maar even snel twee opmerkingen over de uitzending gisteren van Peter R. de Vries:
1) Wat is die Joran van der Sloot een vreselijk akelig ventje, een echte rat!
2) Cruciaal is de rol die ene Doury moet hebben gespeeld bij het wegwerken van het lichaam van Natalee. Ik denk echter dat de voorbank-bekentenis van Joran opnieuw van verzinsels aan elkaar hangt en dat die zognaamde Doury ook een verzonnen figuur is. Daarom ben ik bang dat de werkelijke toedracht tot in lengte van jaren een groot mysterie zal blijven.
Maar waar blijft nou die loodgieter?

Februari goed begonnen (>113km>>1800km)

2008-02-03T14:47:00.005+01:00

Vandaag een pittige rit met André van JdR Mallorca en met Rob (maat van André). De bedoeling was een rustig tochtje. Het werd behoorlijk afzien. Het zal wel mannen eigen zijn, om ten opzichte van je fietsmaten met een nonchalante blik, dat vooral, toch steeds een ietsie pietsie harder te willen rijden. Tegen de wind in werd het beulswerk. De route kan ik niet navertellen. Het was eerst met z'n drieën een rondje van ruim 60 km via Delfgauw, Berkel en Roderijs, Bergschehoek, Pijnacker, Ypenburg en daarna, met alleen André, nog een ommetje van 50 km via Delft, naar Maasland en weer terug.
Vanmiddag verder met het riool, vanavond om 21.30 uur klaarzitten voor nog zoiets: de onthulling van het mysterie rond Joran van der Sloot door Peter R. de Vries. Ik ben tóch benieuwd...

Maandrapportage januari (jan:739km>>1687km)

2008-02-01T18:41:00.001+01:00

Over deze trainingsmaand januari ben ik tevreden. Met 739 km heb ik 89 km méér gereden dan gepland. Mijn totaal (vanaf 1 november) is opgelopen tot 1687 km (gepland: 1550; vorig seizoen:1440 km). Het aantal spinninguren januari is ook meer dan gepland, nl. 14:18 uur (gepland 12 uur). Het totaal aantal trainingsuren (weg + spinning) bedraagt bijna 44 uur, dat is bijna 7 uur meer dan gepland. Deze gegevens zijn, preciezer, opgenomen in het trainingsschema dat je bereikt door hier te klikken.
De krachttraining is door mijn schouderblessure (a.g.v. valpartij) er helemaal bij ingeschoten. Ik probeer dat deze maand februari nog op te pakken. Of dit gaat lukken, daar heb ik zo mijn bedenkingen bij. Méér dan ik mij van vorig jaar herinnerde, vond ik m.n. de spinning-training vermoeiend. Misschien komt dit ook omdat ik enkele dagen ziek ben geweest.
De komende maand februari is qua trainingsdoel (600 km en 13 uur spinning) en soort van training (vooral rustige duurtraining) bijna identiek aan januari.

Een verse nieuwsbrief van JdR Cycling

2008-01-31T17:00:00.000+01:00

Hij is er weer, de Mallorcaanse Nieuwe. Deze nieuwsbrief van JdR Cycling staat weer boordevol informatie, o.a. over het voordelig boeken van een fietsvakantie Mallorca of Tournesol in Zuid-Frankrijk, tips van sportarts Guido Vroemen, de rubriek: 5 vragen aan.. en nog veel meer.
En, natuurlijk, ik was het bijna vergeten, wederom met een bijdrage van mijn hand over de voorbereiding op de grote dag van 5 juni. Klik hier en lees mee!

Update trainingsprogressie (>253km>>1687km)

2008-01-27T21:33:00.003+01:00

Afgelopen vrijdag verlof genomen voor een lange duurrit. De tocht ging van Voorburg naar Woerden en vandaar met een stormachtige Zuidwester tegen, naar Oudewater, Schoonhoven, Haastrecht, Capelle a/d IJssel, Rotterdam, Vlaardingen, Hoek van Holland, en vanaf daar met stormwind in de rug terug naar Den Haag/Voorburg. Afstand: 161 km.
Vandaag met Vronie een lekker ritje naar Zandvoort v.v. gemaakt, afstand 92 km.
Volgens mijn trainingsschema moet ik deze maand januari 650 km rijden. Het maandtotaal zal uitkomen op 739 km. Dus met een +saldo van 89 km. Lekker!
Over enkele dagen volgt een over-all maandrapportage januari.

Alles went

2008-01-27T21:27:00.000+01:00

Deze weblog gaat over mijn voorbereiding op Alpe d'HuZes én over dagelijkse gebeurtenissen en ervaringen die op deze voorbereiding van invloed zijn, zoals (want ik kon er niet van slapen) het gedoe met het verstopte riool. Maar omdat de oplossing nabij is (zie ons vrolijk graven + deze week leegruimen kruipruimte + volgende week loodgieter) zeur ik er verder niet meer over.

This too shall pass...

2008-01-24T13:10:00.000+01:00

Afgelopen zondag geen update van mijn trainingsvoorbereiding. Ik was ziek. Buikgriep. Kort, maar zeer heftig. Drie dagen van de wereld geweest.
Toen ik weer bij zinnen was, rook ik een luchtje. Om kort te gaan: de rioolverstopping die ik eerder meldde is uitgegroeid tot een afschuwelijk probleem. Eerst was de verstopping via een hogedrukspuit verholpen. Echter had het bedrijf het deksel op de rioolbuis in de kruipruimte onder de logeerkamer niet goed terug geplaatst. Door de druk van een nieuwe verstopping sprong de deksel van de rioolbuis waardoor de kruipruimte tot kniehoogte is volgelopen met anderhalve week afvalwater en faecaliën van drie huishoudens. De stank is niet te harden. Nu blijkt dat de herhaalde verstopping is veroorzaakt door een rioolbreuk bij de gevel. De gehele rioolleiding (door de voortuin) tot aan de rooilijn moet worden vervangen. Morgen komt er een vacuumwagen om de kruipruimte leeg te zuigen. In het weekend begin ik (met de buren) aan het graafwerk. Een bedrijf dat de reparatie volgende week kan uitvoeren is nog niet gevonden.
Zondag probeer ik toch een update van de trainingsprogressie te geven.

Spinning spin-off

2008-01-17T12:36:00.000+01:00

Enkele berichten terug meldde ik dat er een spinning sponsor-ride zit aan te komen en wel op 17 mei a.s. Dit initiatief van André en Tanja, directeur Spinningfactory, begint echt wel ergens op te lijken. Tanja mailt namelijk het volgende: "Hoi André, Heb Floor zover gekregen (was niet veel voor nodig trouwens :-)) om de Pilates-groep, de senioren gymgroep en de jeugd-fitnessgroep te betrekken in de sponsoring en deelname aan de sponsor-ride dag. Vanmorgen overleg gehad met de Aerobicploeg-leidster en misschien maken we er een "Eric-Sponsor-KWF-Dag" van. Dat betekent dat Sportcentrum Jack Slagman op 17 mei in z'n geheel in het teken staat van de sponsoring. Niet slecht hè?"
Mijn commentaar op dit bericht: I love Tanja!

Wekelijkse update trainingsprogressie (>150km>>1240km)

2008-01-13T20:32:00.003+01:00

Deze week heb ik 150 km gefietst. Dat brengt het totaal van januari op 412 km. Volgens mijn trainingschema moet ik in januari 650 km halen. Dus heb ik deze maand nog 238 km te gaan. Met nog twee weekenden in januari, lijkt dit goed te doen.
Aan het gekwakkel met de gezondheid komt een eind. Achteraf gezien viel het ook wel mee allemaal. Mijn maagpijn waarover ik nogal paniekerig rapporteerde, bleek helemaal niets om het lijf te hebben. De verkoudheid is sinds vandaag ook achter de rug. Mijn schouder blijft hardnekkig zeuren, maar er is goed mee te fietsen. Het spinnen gaat volgens schema. Alleen blijft ik achter wat betreft de krachttraining. Kortom, het is een saaie bedoening.

Bah!

2008-01-13T12:33:00.000+01:00

Met Vronie en André van JdR gisteren met helder, zonnig, fris weer een heerlijke rit gemaakt. André nam het voortouw. Logisch, want hij kent werkelijk alle paden en weggetjes. Toen we via de Vliet, voorbij leiden, in de buurt van Warmond verdwaalden, werd duidelijk dat André's wegenkennis toch vooral Mallorca betreft. Na een poosje draaien en keren belandden we gelukkig weer op het reche pad en bereikten we via Voorhout en Noordwijk de Nederlandse kust. Tegen de wind in werd het door de duinen een taai stukkie terug naar Voorburg. Afstand: 74 km.
Vandaag met bewolkt, winderig weer in de middag toch maar even de fiets gepakt. Via de Vliet, Zoetermeer, Benthuizen, richting Boskoop, Waddinxveen, Moerkapelle, ging de rit langs de Rottte naar Rotterdam en via Delft, Nootdorp weer terug naar Voorburg. Afstand 76 km. Thuisgekomen wachtte mij een heerlijke douche, dacht ik. Maar door de verstopping (morgen komen ze kijken), was rioolwater uit de afvoer in de douchebak, mét poepresten, weer terug omhoog gekomen. Báh! Gelukkig kon ik bij Martine, buurvrouwvriendin, het vermoeide, koude lijf weer lekker warm douchen.

Foutje

2008-01-12T17:45:00.000+01:00

Zelf had ik mij al opgegeven voor het Alpe d'HuZes-team dat meedoet aan de Amstel Goldrace (250 km) op 19 april. Maar omdat het in een paar jaar een vaste traditie is geworden om met z'n vieren de AGR te rijden, met daaraan gekoppeld een gezellig weekje in het Limburgse heuvelland, had ik rond de jaarwisseling aangeboden om voor de drie anderen, Vronie, Antsje en Johannes, de inschrijving voor de AGR te regelen. Vervolgens heb ik het laten verslonsen. En nu blijkt dat alle afstanden zijn volgeboekt en dat de inschrijving is gesloten. Mijn schuld!
Ter compensatie heb ik direct voor Johannes en mij de inschrijving voor de Ronde van Vlaanderen (260 km) geregeld om vervolgens eerst het slechte en daarna het goede nieuws te kunnen melden.
Het trainingsprogramma buitenshuis begint vorm te krijgen: In maart met Vronie een paar dagen naar Limburg of de Ardennen, op 5 april de Ronde van Vlaanderen, 19 april de Amstel Goldrace (kijk uit, er doen enkele zwartrijders mee..), in de week van 4-11 mei Mallorca (waardoor de Elfstedentocht van 12 mei vervalt). Helaas kan ik ook niet meedoen met Limburgs Mooiste omdat op die 17e mei de spinningmarathon staat gepland.

Geweldige actie

2008-01-11T10:02:00.000+01:00

Bij de gemeentelijke dienst waar ik werk, begint de actie die door de algemeen directeur wordt aangejaagd en ondersteund, een groot succes te worden. Er zijn tal van orginele initiatieven (wijnproeverij, popconcert, fotowedstrijd, braderie, loterij) die een toenemend enthousiasme en een hoge opbrengst genereren. Alle medewerkers hebben nu ook een formulier voorgeschoteld gekregen waarmee verlofuren (verkoop in geld) voor de actie kunnen worden gedoneerd, precies volgens het voorbeeld dat enkele mede-strijders Alpe d'HuZes bij hun eigen bedrijf al hebben toegepast. Bij dit bericht moet ik wel een kleine kanttekening plaatsen: De actie van mijn werkgever betreft niet onze Alpe d'HuZes, maar een weesmeisjes kostschool in Kenia. Het is een mooi goed doel, waar ik graag aan meedoe. Maar een klein tikje jammer is het wel ...
Bovendien zit er een worm (Trojan Horse) in de computer, is het riool verstopt (ze kunnen maandag pas komen) en ben ik al een week snip en snip verkouden.

Spinningmarathon

2008-01-08T08:32:00.000+01:00

Gisteravond met Andre van JdR Cycling op bezoek geweest bij Tanja van de Spinningfactory in de Haagse Theresiastraat. Het is een schitterend pand, waarin voorheen een manege was gehuisvest. Afgesproken is om op zaterdag 17 mei een spinningmarathon te organiseren, waarvan de opbrengst naar Alpe d'HuZes gaat. Hartstikke goed van Tanja dus! Zelf doe ik ook mee en zal die dag 6 uur aan een stuk moeten spinnen. Een goeie laatste grote inspanning voor 5 juni, zullen we maar denken.

Trainingsplan (>252km>>1190km)

2008-01-06T20:19:00.003+01:00

Al die randberichtjes over kleinkinderen en gebroken glas zijn misschien wel aardig om te lezen, maar niet erg informatief waar het mijn training en voorbereiding op de grote dag van 5 juni betreft. Om in die leemte te voorzien zal ik voortaan wekenlijks een update verzorgen van de verrichte trainingsarbeid in relatie tot de gestelde trainingsdoelen en het trainingschema, waarin per maand alle te trainen kilometers (en trainingstijd) staan opgenomen. Klik hier en je komt al scrollend uit op mijn trainingschema.
Op 1 november ben ik met de training begonnen en heb ik op de weg 948 km weggetrapt. Vorig jaar in dezelfde periode had ik 789 km gefietst. In deze maand januari staan 650 km op het programma. In dit nieuwe jaar heb ik inmiddels 262 km gereden. Kortom, ik lig op schema.
Dit kilometeraantal is inclusief het ritje van vandaag met Vronie. De tocht voerde langse de bekende plaatsen Delft, Schipluiden, Maassluis (mooi haventje), Maeslantkering (als oefening voor 7x Alpe d'HuZes heb ik 7x de Maeslanthelling beklommen), Hoek van Holland, Scheveningen, Voorburg. Afstand: 76 km.

Nova Zembla

2008-01-05T17:33:00.001+01:00

Na een logeerpartijtje, vanaf Nieuwjaarsdag, kleindochter Sammy gisteren teruggebracht naar moeder Ilse. Héél gezellig en lekker gegeten in tapasrestaurant Pata Negra in de Utrechtsestraat, Amsterdam. Dus als je daar in de buurt bent...
Neemt niet weg dat er gisteren weer kilometers gemaakt moesten worden. Het idee was om een 'groene' (niet stedelijke) verbindingsweg te zoeken tussen de L4a (landelijke fietsroute)die ten noorden van Den Haag richting het oosten loopt enerzijds en anderzijds het fietsnetwerk ten zuiden van Den Haag. Het werd een barre expeditie, een beetje te vergelijken met de reis van Willem Barentsz op zoek naar een noordelijke doorvaartroute naar Indië. Met forse tegenwind en in de ijzige miezerregen probeerde ik, halverwege de weg Benthuizen-Boskoop, de doorsteek te vinden via Moerkapelle. Voorbij Moerkapelle belandde ik op een weg die naast het HLS-spoor loopt. Geen idéé waar naartoe deze weg zou leiden. Tot ik in de gaten kreeg dat ik weer bij Benthuizen en dus zo ongeveer weer bij 'af' was uitgekomen. Onbedoeld had ik een rondje gedoold van zo'n 25 km. De lol was er af. Toch nog maar even doorgereden richting Pijnacker, Schipluiden, Delft, Ypenburg, terug naar Voorburg. Bij elkaar een rit van 92 km.

Slagveld (>>948km)

2008-01-02T19:11:00.004+01:00

De eerste twee trainingsmaanden zitten erop: totaal 948 km. Vanaf nu gaan we serieus aan het werk.
Het was vandaag koud, helder, zonnig weer, met een snijdende wind uit het oosten. Dus welgemoed ging ik met de fiets op pad, richting het oosten. In Voorburg kon ik de groene glassplinters nog omzeilen, in Leidschendam reed ik er met geluk doorheen, voorbij Benthuizen ging het mis: lekke band. Een locale autochtoon, die zojuist aan een fiets-ommetje was begonnen, zag mij prutsen met mijn wiel, voor hem het sein om zijn fiets op standaard te plaatsen en op mij af te stappen. "Lekke band? ... dan heb je grote problemen aan de hand", zei hij opgewekt. Toen ik maar flauwtjes glimlachte, deed hij er nog een schepje bovenop: "Lekke band! ... tja, dan heb je heel wat trammelant! Moet je nog ver?" Ik vertelde dat ik nog maar net op weg was. "Dan heb je geluk, want dan hoef je niet zo ver terug". "Dat rijmt niet", merkte ik op. "En daarbij heb ik geen geluk, maar juist pech, want ik moet nog een heel eind en ik heb verder geen reserveband en geen plakspullen bij me". Het was hem ook opgevallen: "Ja er ligt overal glas van oud en nieuw". Hij bedoelde de jaarwisseling. En zo was het ook. Het kan niet anders of de jongelui hebben elkaar met bierflesjes lopen bekogelen. Dat moet tegelijkertijd gebeurd zijn in Voorburg, Leidschendam, Boskoop (een ravage), Benthuizen (schoongeveegd), Bodegraven (slagveld), Nieuwerbrug en Woerden. Een nieuwe trend? Het zal wel door de mist zijn gekomen. Van het vuurwerk geen bal te zien en dan moet je toch wat om de nieuwjaarsnacht door te komen. Wij waren met de jaarwisseling in Friesland. Dáár was het pas mistig. Ik hield mijn hand voor de ogen en ik kon hem niet zien!
Vanuit Woerden knalde ik, zoveel mogelijk over de grote weg, met de aanwakkerende oostenwind pal in de rug, snoeihard en zonder lekkages terug naar Voorburg. Totale afstand: 94 km.

Even zeuren ...

2007-12-30T15:10:00.014+01:00

Het is momenteel kwakkelen met de gezondheid. Aan de valpartij op de Veluwe heb ik een slijmbeursaandoening overgehouden die nog steeds behoorlijk wat last geeft. Verder heb ik sinds 3e Kerstdag veel last van maagpijn. Het is óf een verrekt spiertje (téveel gegeten?) óf iets anders, hetgeen me bevreemdt omdat ik (sinds een slokdarmontsteking in 1998)werkelijk nooit enige last van mijn maag heb gehad. Ik zie het nog een paar dagen aan voordat ik ermee naar de dokter ga.
Neemt niet weg dat ik 28 december met een gure wind nog een aardig eindje heb weggetrapt: 108 km. De rit ging via Delft, Schipluiden, Maassluis, Maeslantkering (5x hellingproef), Hoek van Holland, Kijkduin, Katwijk, Wassenaar, Voorschoten, langs de Vliet, weer terug naar Voorburg.
Ik wens alle lezers een liefdevol, gezond en sportief 2008!

Tweede Kerstdag

2007-12-27T16:33:00.000+01:00

Errug gezellie. Maar mijn gewicht is tijdens de feestdagen (met de jaarwisseling nog voor de boeg) toegenomen met 2,4 kg. Bij elkaar weeg ik nu: 81,6 kg. Binnen een termijn van 3 maanden moet het gewicht omlaag naar < 78 kg en op 5 juni < 76 kg.

Kerst-tsunami

2007-12-26T12:56:00.000+01:00

Zoals elk jaar, werd op 1e Kerstdag het huis van mijn moeder weer door alle kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen overspoeld. Altijd is het een chaos van jewelste. Maar wel gezellig. Mijn oudste zus Marthe, net op tijd hersteld van de operatie, was er ook bij. Onder de kerstboom lag het vol met cadootjes. Bij het uitpakken bleek iedereen blij verrast. Zelf kreeg ik een Hema leesbril wat ik erg leuk vond, temeer omdat mij oude leesbril toevallig net een paar dagen geleden was gesneuveld.
In de janboel lukte het warempel ook nog om een powerpoint presentatie te vertonen over Alpe d´HuZes. Wie deze presentatie ook of nog een keer wil zien hoeft slechts hier te klikken.

Dat noem ik nou geluk hebben...

2007-12-24T16:26:00.000+01:00

Vandaag, de dag voor Kerst, stond er een gure wind, dus te koud om te gaan fietsen. Bovendien moest ik nog stofzuigen, de WC schoonmaken en de laatste kerstinkopen doen: een lampje voor de garderobekast, bier voor Piet en een cadootje voor mezelf. Dat cadootje (max. 15 euro) komt bij mijn moeder onder de kerstboom te liggen dat ik morgen dan blij verrast uitpak. Alle zes de kinderen doen dit zo. Want mijn moeder is te oud om nog zelf cadootjes te kopen.
Ondanks het drukke programma toch de fiets gepakt en via Delft en Schipluiden naar Maassluis gereden. In die omgeving raakte ik hopeloos verdwaald. Tussen troosteloze flatkolossen in onbegaanbare nieuwbouwdoolhoven zocht ik moedeloos mijn weg. Normaal gesproken krijg ik in dit soort situaties altijd een lekke band. Nu ook weer. Wat een pech. Met verkleumde wit/bruine poepvingers (ik was door een drol gereden) kreeg ik het niet voor elkaar om de meegenomen nieuwe buitenband te monteren. Dankzij enig gevloek lukte het uiteindelijk toch. Even verderop ontwaarde ik een garagebedrijf. Daar mocht ik mijn vieze, koude handen wassen onder de warme kraan. Wat een weldaad. Dat noem ik nou geluk hebben. (Of had ik nou pech vanwege die lekke poepband?)
Via Hoek van Holland ging de rit terug naar huis (68 km).

Bart baalt

2007-12-23T18:01:00.000+01:00

We waren al ingeschreven voor de Maratona dles Dolomites en nu heeft Bart ons ook voor de Marmotte ingeschreven. Da's mooi dus. Maar niet zo mooi is dat Bart zóveel last van z'n bil heeft dat hij na overleg met zijn sportarts heeft besloten om de komende weken helemaal niet te fietsen. Hopenlijk zorgt die rust voor een wonderbaarlijk herstel. Bart baalt dus vreselijk. Het is niet anders. Helaas.

Het was mooi

2007-12-23T17:32:00.001+01:00

Vrijdag was de crematie van Vronie's vader. Met toespraken van Ilse, Vronie en broer Jurwin. Vol warmte en overgave. Het was mooi! Zaterdag, na een week vol drama en emotie, vooral voor Vronie, had ik wel weer zin in een lekker fris ritje. Een en al genieten werd het (88 km). Het was mooi!

JdR Cycling topklasse

2007-12-18T11:51:00.000+01:00

Ook ter afleiding van alle hectiek rond het overlijden van haar vader was Vronie gisteravond mee om een vorkje te prikken met Andre Collavino en Wim Bédorf van JdR Cycling, een van mijn drie hoofdsponsors. Het etentje in The Village Lounge (Voorburg) was lekker en gezellig. Andre en Wim onthulden dat zij 2500 euro sponsorgeld hebben vergaard. Dat vind ik nou top! Dat is klasse, topklasse!

Slechte berichten

2007-12-16T19:05:00.000+01:00

Gisteren bij mijn zusje in het ziekenhuis op bezoek geweest. Je kon zien dat het een zware operatie was geweest. Het herstel zal echt wel de nodige tijd vergen, denk ik. Zelf was ze erg opgewekt.
Vanochtend was ik om half tien vertrokken voor een ritje (95 km) naar Zandvoort v.v. Het was heerlijk helder fris zonnig winterweer. De thermometer wees - 3,5 C.
Om 10.50 uur belde Ilse, dochter van Vronie, dat Vronie's vader zojuist was overleden. Hij is net geen 89 geworden. Vronie hoorde van zijn overlijden in de auto, op weg naar haar vader.

Goede berichten

2007-12-12T19:28:00.000+01:00

Vandaag vrij genomen om o.a. een lekker ritje te maken. Het was immers heerlijk fris koud en windstil weer. De tocht ging van Voorburg door de duinen naar Zandvoor en terug via Wassenaar, Voorschoten, langs de Vliet naar huis. Bij elkaar 95 km in de hoge D1.
Vandaag ook is mijn zusje geopereerd. Zoon Dylan belde en kon vertellen dat de 2,5 uur durende operatie heel goed was verlopen. Gelukkig.

Vers van de pers

2007-12-10T13:29:00.000+01:00

Dezer dagen is weer een kakelverse nieuwe editie van de JdR Cycling Nieuwsbrief verschenen. In deze uitgave, van december, opnieuw volop aandacht voor mijn Alpe d'HuZes avontuur. Mis ook de bijdragen van John van Herwerden en Guido Vroemen niet. De Nieuwsbrief is te bekijken door hier te klikken of via de site www.jdrcycling.com. En vergeet niet via deze site gauw even een voordelige reis te boeken naar het zonnige fietsparadijs Mallorca.

Pijn

2007-12-09T21:47:00.001+01:00

Aan de valpartij van gisteren heb ik toch een vervelende blessure overgehouden: Mijn schouder is ontwricht en doet zó zeer dat ik er 's nachts slecht van slaap. Voorlopig kan ik de krachttraining in de zaal wel vergeten.
Desondanks een lekker ritje met Bart en Hans gemaakt: Van Voorburg naar Benthuizen, via Zoetermeer, Pijnacker, naar Delft, Schipluiden, doorsteken naar de kust en via de duinen weer terug. Bij elkaar 80 km. Van mijn schouder ondervond ik weinig last, maar die begon bij thuiskomst wel weer behoorlijk op te spelen.
De bil van Bart werkt ook nog steeds niet goed mee. Bij elke trap voelt Bart de pijn. Het meest vervelende is dat er geen enkele vorm van herstel is waar te nemen. Het idee om een tijdje te stoppen met fietsen, om zo de bil wat rust te gunnen, lijkt niet meer zo ver weg!

Gevallen

2007-12-08T20:34:00.000+01:00

Zoals vaker, combineren we een bezoek aan Vronie's ernstig zieke vader, met een fietstochtje op de Veluwe. Vanaf Dieren namen we de Veluwezoomroute. Mooi maar in dit jaargetijde gevaarlijk door al het natte bladafval. Twee keer de Posbank gedaan. Dat gaf een lekker gevoel, tot ik aan het einde van de rit onderuit klapte. Dat is nou al de derde keer dit najaar. Zonder al te veel schade aan fiets, lijf en leden, vervolgens toch maar de 75 km rond gemaakt.

Alles is Liefde

2007-12-04T22:10:00.001+01:00

De dag vóór zijn verjaardag, van Sinterklaas bedoel ik, leek ons wel een avondje om naar de film "Alles is liefde" te gaan. En hoewel ik er normaal aan voorbij zou gaan en het met fietsen al helemaal niets van doen heeft, wil ik het hier toch even kwijt: "Alles is liefde", dat is Nederland op z'n allerleukst! Gaat het zien!
Alles is liefde! Onder ditzelfde motto noem ik dat morgen de bestraling van mijn zusje begint. Alles is liefde, maar alles is niet altijd even leuk!

In vliegende vaart weer terug

2007-12-02T14:51:00.000+01:00

Het zag er vanochtend nog goed uit. Dus ondanks het feit dat ik gisteren misselijk van de drank mijn bed inrolde, togen Bart en ik stipt negen uur op pad. Via Delft, Schipluiden, Maassluis naar de, zoals Bart zegt, Col de la Migraine bij de Maeslantkering aan de Nieuwe Waterweg. Vanaf dat moment begon het te plenzen en steeds harder te waaien. Met een zuid-wester stormwind zeilden we in vliegende vaart door de duinen weer terug naar Den Haag. Afstand: 67 km. Duur: 2,5 uur. Conditie: helemaal zeiknat en koud. Maar hoe slechter de omstandigheden zijn, des te triomfantelijker sta ik na afloop onder de douche.

Geen lange opera van Wagner

2007-12-02T13:57:00.001+01:00

Ons eetclubje houdt het al meer dan 25 jaar vol. Het is een stabiel gezelschap, althans wat de mannen betreft. De samenstelling van het vrouwelijk deel wil in de loop der jaren nog wel eens wisselen.
Het halfjaarlijks etentje, waaraan altijd een verrassende aktiviteit wordt gekoppeld, zou gisteren met een pittig mountainbike-ritje in het teken staan van Alpe d'HuZes. Omdat Pim begon te dreigen met een lange opera van Wagner, voor de keer dat hij aan de beurt zou zijn, heeft Leo zijn plan laten varen. Het fietsen werd niet volledig genegeerd, want Vronie werd met een heus Marmotje (hoewel..) nog even in het zonnetje gezet vanwege het op 57-jarige leeftijd volledig uitrijden van La Marmotte.

Hoe zou het gaan met Mona?

2007-11-30T08:03:00.001+01:00

En zou onze tolk Mostafa al zijn afgestudeerd?
Ik moet er aan denken omdat collega Arie en ik precies een jaar geleden terug keerden van een werkbezoek aan Iran. Het was een reis om nooit te vergeten. Vandaar dit stukje. Het is erg jammer dat door het taalprobleem de contacten zijn verwaterd. En hoewel we onze gastheren hadden bezworen dat we absoluut 100% zeker naar onze vrienden in Iran zouden terugkeren, denk ik naar nu wat genuanceerder over.
Overigens, het aantal fietsen dat ik in Iran heb geteld is nul. Klik hier als je het leuk vindt het geïllustreerde verslag van onze Iran-missie door te bladeren.

Straatfeest Jacob Zwamstraat

2007-11-28T15:08:00.001+01:00

Als dank voor alle hulp afgelopen maand bij al het ongemak ter oplossing van ons kelderzwamprobleem (vervanging vloerbalken alle kamers!) hebben we de buurtjes gisteren op een gezellig etentje getracteerd bij Little Vie, een leuk en betaalbaar Vietnamees restaurant (Rabbijn Maarsenplein). Bij die gelegenheid kwam het idee op tafel om in het voorjaar een straatfeest te organiseren, mede ten bate van de actie Alpe d'HuZes. Grote vraag: Gaat dit idee werkelijkheid worden, of horen we er niets meer van. We zullen zien ...

Van Herwerden Wielersport genomineerd!

2007-11-26T23:28:00.000+01:00

"Van Herwerden Wielersport is genomineerd voor de Verkiezing TWEEWIELERWINKEL VAN HET JAAR. Wij danken iedereen die ervoor heeft gezorgd dat wij gevraagd zijn ons in te schrijven. Dit is halsoverkop gebeurd. We zijn dan ook zeer trots om nog geen week later de nominatie in ontvangst te hebben mogen nemen."
Het maakt duidelijk dat ik niet zomaar met de eerste de beste sponsor in zee ga. Ongetwijfeld volgen nog: Exercise, beste sportschool en JdR Cycling, beste fietsvakantie organisator van het jaar!

Tintelingen

2007-11-25T12:13:00.001+01:00

Onder deze titel kreeg Vronie van haar werk een hotelbon. Dus wij dit weekend naar de Malle Jan bij Vierhouten op de Veluwe. De Malle Jan, het moet worden gezegd, is niet meer wat het geweest is. Het hotel is oud en der dagen zat. Deze zomer is er nog een wervelstorm overheen geraasd. De ober was er nog vol van. We hebben veel gelopen en een aardig eindje gefietst (60 km). De uitzichten waren voor mij soms fenomenaal, voor Vronie af en toe minder...

Het toeval een handje helpen

2007-11-23T08:17:00.006+01:00

Speciaal voor het SMA medisch sportonderzoek bij Guido Vroemen (foto) had ik de hele dag vrij genomen. Ik moest ervoor naar Amerongen. En terwijl ik van het door de zon goud glinsterende laatste herfstloof van de kastanjebomen genoot, het was als een klein feestje (oeps..), bekroop mij het angstige gevoel dat het sportonderzoek wel eens een hele nare aandoening aan het licht zou kunnen brengen. Je weet het immers maar nooit. Vaak roep ik dit soort gevoelens expres op. Vooral toen ik klein was. Als wij bijvoorbeeld op vakantie gingen (papa, mama en 6 kinderen in één auto naar Italië), dan prentte ik mezelf van tevoren in dat we op zeker een ongeluk zouden krijgen. Het bezorgde mij altijd een opgelucht gevoel, want eerst aan een ongeluk dénken en dan vervolgens echt een ongeluk krijgen, dat zou té toevallig zijn, zo was mijn redenering.
Overigens, het werkt wel, want het onderzoek heeft geen nare dingen opgeleverd. Door hier te klikken lees je alles over de onderzoeksresultaten.

Helemaal goed

2007-11-22T12:26:00.000+01:00

Terwijl de website nog helemaal niet af is, krijg ik over de pagina "Over mij" nu al commentaar: "Waarom zou ik geen 'okéé' of 'helemaal lekker' mogen zeggen??" Nou, dat mag gerust, vind ik helemaal goed. En dat je het genieten van ijsje beschouwt als een 'klein feestje' en een goed gesprek opvat als een 'klein cadootje', en een verandering die op jouw 'pad' komt, aangrijpt als een 'kanteling' in je leven, is ook absoluut prima. Als dat helemaal jouw ding is, dan gewoon hiermee doorgaan weet je. Helemaal top. Echt wel! Toedeledoki!

Baas boven baas

2007-11-22T11:03:00.000+01:00

Johannes, met wie ik o.a. de Ronde van Vlaanderen rij, belde zojuist met de vraag wanneer, in verband met zijn verlofplanning, we de Marmotte precies gaan rijden. Omdat ik vervolgens stoer onder zijn aandacht bracht dat ik afgelopen zondag al ruim 100 km had gefietst, kon hij onderkoeld vertellen dat hij voor de gezelligheid van Lemmer naar zijn dochter Henny in Harlingen was gefietst, maar dan wel om het IJsselmeer heen: totale afstand 255 km.

De kop is er af

2007-11-19T16:23:00.001+01:00

Gisteren voor het eerst dit winterseizoen een lekker lange rit gemaakt. Eerst met Bart en Hans via Vlaardingen, Maeslantkering, Hoek van Holland, door de duinen terug naar Den Haag, daarna alleen nog even verder naar Katwijk en via Wassenaar, Voorschoten, langs de Vliet weer terug naar huis. Lekker fris koud zonnig weer. Bij elkaar 4 uur en 109 km gefietst.

'Ken de 9 signalen'

2007-11-17T12:28:00.001+01:00

Door onvoldoende kennis melden mensen met kanker zich te laat bij de dokter. Nederlanders herkennen maar vier van de negen signalen die tot kanker kunnen leiden. Met de gisteren begonnen campagne 'Ken de 9 signalen' wil KWF mensen stimuleren tot tijdige actie. Klik hier voor meer info.

Nieuwsbrief JdR Cycling

2007-11-16T21:07:00.001+01:00

Andre Collavino en Wim Bédorf, de grote animators achter JdR Cycling, dé organisatie voor gezellige en sportieve fietsvakanties op Mallorca en bij Tournesol Zuid-Frankrijk, en toevallig ook nog een van mijn hoofdsponsors, hebben een mooie site met elke maand een leuke nieuwsbrief. In de laatste editie van deze nieuwsbrief ruim aandacht voor mijn Alpe d'HuZes onderneming, met adviezen van sportarts Guido Vroemen, beantwoording vragenrubriek én kans op het winnen van een wielershirt. Klik hier voor een snelle blik op de JdR Nieuwsbrief.

Kampioen sponsorwerving?

2007-11-14T22:27:00.000+01:00

Leo uit Driebergen, studievriend, heeft besloten óók mee te doen aan Alpe d'HuZes. Op het vliegveld, met Marion op weg naar Tibet, sprak ik telefonisch met Leo af dat ik zou proberen hem als deelnemer op te geven bij de organisatie. Nu drie weken later, één dag terug uit Tibet, meldt Leo doodleuk al 2500 euro te hebben ingezameld. Hoe kan dat nou?

Opgeven Is Geen Optie (Eérste weblogbericht!!)

2007-11-12T21:57:00.001+01:00

Gisteren, zondag, de eerste "officiële training" met Bart. Bart heeft namelijk een eerste trainingsschema gemaakt voor de komende vier weken (duurtraining). Helaas. Het liep allemaal anders. Eerst het vertrek wegens de regen uitgesteld tot half twaalf. Daarna ging het direct mis omdat ik mijn schoenen niet goed kon vastklikken. Steeds schoot ik uit mijn clips en buitelde ik bijna voorover. Zo was niet te fietsen en nog gevaarlijk ook. Op weg naar Noordwijk en nog geen half uur onderweg moest ik Bart laten gaan en keerde ik om naar huis. Met een lekke band, die ik in de regen moest repareren, was de sof compleet. "Opgeven is geen optie", zeggen ze dan...